Odotus
Mustelmani sateenkaaren väreissä
Kertoo, niinkuin sinä oisit ollut äänessä,
Mut susta ei näy jälkeäkään, paitsi jäljet, jotka minussa.
Tapetissa kädenjäljet tummanpunaiset
Lattialla veitsenterän palat katkenneet
Vieressäni muovipussi, johon jäänyt muodot kasvojes
refren':
Mä ootan sun palaavan,
Mutta tiedän, et se on turhaa,
Joten joudun itse itseäni hakkaamaan.
Mä ootan sun palaavan.
Tää odotus mut murhaa,
Kun joudun itse itseäni hakkaamaan.
Nyt kun kolmetoista päivää on jo takana,
Vuoteessamme vieläkin se sama lakana.
Kunpa voisin palata takaisin aikaan ennen ikävää.
Voisi luulla, ettei kukaan tätä ansaitse,
Et mikä kohtalo jäi sulle, mikä minulle.
Mut niinkuin kaikki muukin täällä, me ei kai voitu olla pysyvää.
refren'
refren'
Jospa vihdoin voisin tämän leikin lopettaa
Kaatosateella sut kuoppaasi pudottaa
Niinpä avaan pakastimen, nostan sinut, alan raahaamaan
Espera
Mi moretón en colores de arcoíris
Cuenta, como si hubieras estado presente,
Pero no hay rastro de ti, excepto las marcas que dejaste en mí.
En la pared, huellas de manos color rojo oscuro,
En el suelo, trozos de cuchilla rotos,
A mi lado, una bolsa de plástico con formas de tu rostro.
Estribillo:
Espero que regreses,
Pero sé que es inútil,
Así que tengo que golpearme a mí mismo.
Espero que regreses.
Esta espera me está matando,
Cuando tengo que golpearme a mí mismo.
Ahora que trece días han pasado,
En nuestra cama todavía está la misma sábana.
Ojalá pudiera volver atrás en el tiempo antes de la añoranza.
Podrías pensar que nadie merece esto,
Qué destino te quedó a ti, cuál a mí.
Pero como todo lo demás aquí, quizás no podíamos ser permanentes.
Estribillo
Estribillo
Ojalá pudiera finalmente terminar este juego,
Dejarte caer en tu tumba bajo la lluvia torrencial.
Así que abro el congelador, te levanto, y empiezo a arrastrarte.