395px

Velaré por ti

7 Lvvas

Velarei por ti

eran outros tempos
de sangue e frustración
de sombras festexadas
de ventisca e desazón;
era eu druída espido
até que lle oín dicir
"vén, deita-te na cama
velarei por ti"
se os camiños intrincados
me fan un dia voltar
farei sempre por ela
o que esté na miña man;
nun mundo margullado
e sen calor oín-lle dicir
"vén, deita-te na cama
velarei por ti"
na beira mar perdida
nun terrível furacán
cun enfeitizado son
de pingueiras e de mans
que recraman sen espranzas
un fogar, oín-lle dicir
"vén, deita-te na cama
velarei por ti"
volvin-me de repente
i ela estaba ali
refulxia entre as flores
polo meio do xardin
tras quitar-me a coroa
das espiñas oín dicir
"vén, deita-te na cama
velarei por ti"
todavia algunha noite
escoito o pranto dun rapaz
cun cruel escalofrio
oio a sua agonia fetal;
qué pensar da tua pregunta
qué hóstia é isto de vivir?
vén, deita-te na cama
velarei por ti
unha gran muralla china
estivemos a construir
din cousas por supostas
nin me achou nin a entendin
cando lembro aquel serán do vran
no que a coñecin
"vén, deita-te na cama
velarei por ti"
piso o fio da navalla
pero penso traspasar
o cristal que me separa
das belezas infernais;
ai, non sei o que daria
por voltar a oir dicir
"vén, deita-te na cama
velarei por ti"

Velaré por ti

Eran otros tiempos
de sangre y frustración
de sombras festejadas
de ventisca y desazón;
era yo druida esquivo
hasta que le oí decir
'ven, acuéstate en la cama
velaré por ti'
si los caminos intrincados
me hacen un día volver
siempre haré por ella
lo que esté en mis manos;
en un mundo sumergido
y sin calor le oí decir
'ven, acuéstate en la cama
velaré por ti'
en la orilla mar perdida
en un terrible huracán
con un hechizado sonido
de gotas y de manos
que reclaman sin esperanzas
un hogar, le oí decir
'ven, acuéstate en la cama
velaré por ti'
volví de repente
y ella estaba allí
resplandecía entre las flores
en medio del jardín
tras quitarme la corona
de las espinas oí decir
'ven, acuéstate en la cama
velaré por ti'
todavía alguna noche
escucho el llanto de un muchacho
con un cruel escalofrío
oigo su agonía fetal;
qué pensar de tu pregunta
qué diablos es esto de vivir?
ven, acuéstate en la cama
velaré por ti
una gran muralla china
estuvimos construyendo
diciendo cosas por supuestas
ni me encontró ni entendió
cuando recuerdo aquella noche de verano
en la que la conocí
'ven, acuéstate en la cama
velaré por ti'
piso el filo de la navaja
pero pienso traspasar
el cristal que me separa
de las bellezas infernales;
ay, no sé qué daría
por volver a oír decir
'ven, acuéstate en la cama
velaré por ti'

Escrita por: