Misli
Misli lutaju prljavim nebom
Lete u beskraj gde nicega nema
Ovog trena mislim telom
Jer srce moje i dusa drema
Prazno sve je, svuda pustinja
Prepuno sve je totalnog besa
Svaka moja misao je odbegla
Negde tamo u nebesa
Imprisoned soul cries out
For in this cage of flash and bone
And milk white skiin,
She has dwelled.
In agony and despair
Time still flows through her veins
Making wounds, that will burn
Eternally...
Vreme je!
Vreme je! Stize me strah, da li je san
Mozda java, ne znam sada
Ne znam sta sam, govorim svima
Verujem samo svojim ocima
Vreme je! Slusaj me sad, ja sam taj glas
Realnost pada pod nogama
Jednom u tami dobices krila
Poleteces kad ne bude stida
Nastaje strah, postaje zvuk
Zvuk koji donosi tonove bola
Bol odnosi slatku nadu
Ka beskrajnim putevima neba
Pitam opet, ali nema ga
Glasa koji daje odgovor
Evo ponovo hvata me trema
Jer padam u poznati ponor
The time is hidden
Closing all doors of mind
It circles throughout your veins
Crawling out of my skin, wounds are deeper
My twisted mind is calling you...
Vreme je!
Vreme je! Stize me strah, da li je san
Mozda java, ne znam sada
Ne znam sta sam, govorim svima
Verujem samo svojim ocima
Vreme je! Slusaj me sad, ja sam taj glas
Realnost pada pod nogama
Jednom u tami dobices krila
Poleteces kad ne bude stida
Pensamientos
Pensamientos vagan por el sucio cielo
Vuelan hacia la infinitud donde no hay nada
En este momento pienso con el cuerpo
Porque mi corazón y alma están dormidos
Todo está vacío, en todas partes es un desierto
Lleno de total furia
Cada uno de mis pensamientos ha escapado
A algún lugar allá en el cielo
El alma encarcelada llora
Porque en esta jaula de carne y hueso
Y piel blanca como la leche,
Ella ha habitado.
En agonía y desesperación
El tiempo aún fluye por sus venas
Causando heridas, que arderán
Eternamente...
¡Es hora!
¡Es hora! El miedo me alcanza, ¿es un sueño?
Quizás la realidad, no sé ahora
No sé quién soy, lo digo a todos
Solo creo en mis ojos
¡Es hora! Escúchame ahora, soy esa voz
La realidad se desmorona bajo tus pies
Una vez en la oscuridad obtendrás alas
Volarás cuando no haya vergüenza
El miedo surge, se convierte en sonido
Un sonido que trae tonos de dolor
El dolor se lleva la dulce esperanza
Hacia los caminos infinitos del cielo
Pregunto de nuevo, pero no está
La voz que da respuestas
Una vez más me invade el temor
Porque caigo en el conocido abismo
El tiempo está oculto
Cerrando todas las puertas de la mente
Recorre tus venas
Saliendo de mi piel, las heridas son más profundas
Mi mente retorcida te está llamando...
¡Es hora!
¡Es hora! El miedo me alcanza, ¿es un sueño?
Quizás la realidad, no sé ahora
No sé quién soy, lo digo a todos
Solo creo en mis ojos
¡Es hora! Escúchame ahora, soy esa voz
La realidad se desmorona bajo tus pies
Una vez en la oscuridad obtendrás alas
Volarás cuando no haya vergüenza