DELIRIO
Ey
Antes que nada, dame el gusto a presentarme
Agustín Cruz, lo demás no es importante
Artista visual descendiente de inmigrantes
Que llegaron hasta acá por una economía inestable
Más de una vez busqué culpables
Y dicen que el de arriba se llevó la peor parte
Yo que te discuto las victorias y reniego los empates
Como no encontré a Dios lo puse en los ojos de mi madre
Sé que mi ego ha sido un caparazón pasajero
Que sirvió de entrada para un mundo que no quiero, y
Yo ya no espero nada más que amor a quien me debo, y
La suficiente gracia pa' dar gracias antes que un pero
Soy un recipiente temporal como un iglú al deshielo
O la infidelidad animal que esconden bajo el velo
A la eterna divinidad que habita detrás del cielo
Le pregunté qué mundo buscaba dinamitando el suelo, y bueno
Resulta ser que la luz al final del túnel
Era mi león inmune cruzando un aro de fuego y pude
Ver al humano cutre, descuidado de quien lo nutre
Como un ciego esclavizado que elige de lazarillo a un buitre
Disparo escenas a tus ojos desde mi enfoque
Con tanta energía interna que son electrochoques
Abrí canales espirituales desde mi niñez en el monte
La masividad en lo innecesario es ser pobre
No, no, no necesito tanto
Con los pies descalzos y mi sedante bajo el árbol
La amé tanto que le regalé una máquina de pájaros
Para que desde lo alto vea la dimensión del párrafo
Ésta no es una canción y si lo es no sé de qué tipo
Quizás el tipo de persona que no es nada en el infinito
Últimamente me pregunto por qué existo
Estoy viviendo tras las barras, ahora soy un ex-convicto
Nena bésame el mal, límpiame las llagas
Tatuajes del cuerpo que recuerdan que la carne falla
Si crecí pintando fuera el cuadro no pasar la raya
Es deshonesto como tu verdad que por algo se ensaya
No te vayas y dejes mi carne seca
Atravesar el vértigo de la noche disfrazada de tormenta
Si te vas, yo espero que no vuelvas
Porque un lobo hasta que se muere se va a quedar alerta
Yo voy a estar bien dibujando textos
No es la primera vez que visito el infierno
Tengo un cuarto y si quieres te lo muestro
Hay que viajar en espiral hasta la terminal del centro
Vuelvo con 22 inviernos
Labios revestidos de infierno y la boca gusto a destierro
Gritando a campo abierto que lo nuestro será eterno
Aunque el peso de tu secreto me cueste el silencio, y
Los besos que me dió los anestesió el tiempo
Añejado en una polilla que vuela lento
Estoy viviendo en un loop, prisionero en tu recuerdo
Su foto emana luz gusto a pérdida de tiempo
Por más cerca que esté no revivirá el momento
Ella vuelve y en los ratos libres vestida de cuervo
Se materializa en mí hasta cuando duermo
Y arranca de a picotazos la poca paz que albergo
Antes que nada dame el gusto a presentarme
Antes que nada dame el gusto a presentarme
Antes que nada dame el gusto a presentarme
Agustín Cruz, lo demás no es importante
DELIRIUM
Hé
Voordat ik begin, laat me me even voorstellen
Agustín Cruz, de rest is niet belangrijk
Visueel kunstenaar, afstammeling van immigranten
Die hierheen kwamen door een onzekere economie
Meer dan eens zocht ik naar schuldigen
En ze zeggen dat degene hierboven het slechtste heeft gehad
Ik die de overwinningen betwist en de gelijke spelen verafschuw
Omdat ik God niet vond, plaatste ik Hem in de ogen van mijn moeder
Ik weet dat mijn ego een tijdelijke schuilplaats is geweest
Die diende als toegang tot een wereld die ik niet wil, en
Ik verwacht niets meer dan liefde van wie ik verschuldigd ben, en
De genoegdoening om dank te zeggen voordat er een 'maar' komt
Ik ben een tijdelijk vat zoals een iglo die smelt
Of de dierlijke ontrouw die onder een sluier verborgen ligt
Aan de eeuwige goddelijkheid die achter de hemel woont
Vroeg ik wat voor wereld hij zocht door de grond op te blazen, en goed
Het blijkt dat het licht aan het einde van de tunnel
Mijn immuun leeuw was die door een vuurring sprong en ik kon
De slordige, verwaarloosde mens zien die hem voedt
Als een blinde slaaf die een gier als gids kiest
Ik schiet scènes naar je ogen vanuit mijn perspectief
Met zoveel interne energie dat het als elektroshocks voelt
Ik opende spirituele kanalen sinds mijn kindertijd in de bergen
De massa in het onnodige is arm zijn
Nee, nee, nee, ik heb niet zoveel nodig
Met blote voeten en mijn kalmerend middel onder de boom
Ik hield zoveel van haar dat ik haar een vogelmachine gaf
Zodat ze van bovenaf de dimensie van de alinea kan zien
Dit is geen lied en als het dat is, weet ik niet wat voor soort
Misschien het soort persoon dat niets is in de oneindigheid
De laatste tijd vraag ik me af waarom ik besta
Ik leef achter de tralies, nu ben ik een ex-gevangene
Schat, kus het kwaad, maak mijn wonden schoon
Tatoeages op mijn lichaam die herinneren dat vlees faalt
Als ik buiten het kader schilderde, niet over de lijn ga
Het is oneerlijk zoals jouw waarheid die om een reden geoefend wordt
Verlaat me niet en laat mijn vlees niet uitdrogen
Door de duizeling van de nacht vermomd als een storm
Als je gaat, hoop ik dat je niet terugkomt
Want een wolf blijft alert tot hij sterft
Ik ga het goed maken met het tekenen van teksten
Het is niet de eerste keer dat ik de hel bezoek
Ik heb een kamer en als je wilt, laat ik het je zien
We moeten spiraalsgewijs reizen tot het centrum
Ik kom terug met 22 winters
Lippen bedekt met hel en mijn mond smaakt naar verbanning
Schreeuwend in het open veld dat wat wij hebben eeuwig zal zijn
Hoewel het gewicht van jouw geheim mijn stilte kost, en
De kussen die ik kreeg, zijn door de tijd verdoofd
Verouderd in een mot die langzaam vliegt
Ik leef in een loop, gevangen in jouw herinnering
Haar foto straalt licht uit, smaakt naar tijdverlies
Hoe dichterbij ik ben, hoe minder het moment zal herleven
Ze komt terug en in mijn vrije tijd gekleed als een raaf
Materialiseert ze in mij zelfs als ik slaap
En piket met kleine beetjes de weinige rust die ik heb
Voordat ik begin, laat me me even voorstellen
Voordat ik begin, laat me me even voorstellen
Voordat ik begin, laat me me even voorstellen
Agustín Cruz, de rest is niet belangrijk