Maringá
Foi numa leva que a cabocla Maringá
Ficou sendo a retirante que mais dava o que falá
E junto dela tinha alguém que suplicou
Pra que nunca se esquecesse de um caboclo que ficou
Maringá, Maringá
Depois que tu partiste
Tudo aqui ficou tão triste
Que garrei a imaginar
Maringá, Maringá
Para haver felicidade
É preciso que a saudade
Vai bater noutro lugar
Maringá, Maringá
Volta aqui pro meu sertão
Pra de novo um coração
De um caboclo a sossegar
Antigamente uma alegria sem igual
Dominava aquela gente da cidade de Pombal
Mas veio a seca, toda a chuva foi embora
Só restando então as águas dos meus olhos quando chora
Maringá, Maringá
(Maringá, Maringá)
Depois que tu partiste
Tudo aqui ficou tão triste
Que garrei a imaginar
Maringá, Maringá
(Maringá, Maringá)
Para haver felicidade
É preciso que a saudade
Vai bater noutro lugar
Maringá, Maringá
(Maringá, Maringá)
Volta aqui pro meu sertão
Pra de novo um coração
De um caboclo a sossegar
Maringá
Het was in een golf dat de cabocla Maringá
De meest besproken vluchteling werd die er was
En bij haar was er iemand die smeekte
Dat ze nooit zou vergeten van een caboclo die achterbleef
Maringá, Maringá
Nadat je vertrok
Is alles hier zo treurig geworden
Dat ik begon te fantaseren
Maringá, Maringá
Voor er weer geluk is
Moet de heimwee
Op een andere plek aankloppen
Maringá, Maringá
Kom terug naar mijn platteland
Om weer een hart
Van een caboclo tot rust te brengen
Vroeger was er een ongeëvenaarde vreugde
Die die mensen in de stad Pombal beheerste
Maar de droogte kwam, al de regen ging weg
En alleen de tranen uit mijn ogen bleven over als ik huil
Maringá, Maringá
(Maringá, Maringá)
Nadat je vertrok
Is alles hier zo treurig geworden
Dat ik begon te fantaseren
Maringá, Maringá
(Maringá, Maringá)
Voor er weer geluk is
Moet de heimwee
Op een andere plek aankloppen
Maringá, Maringá
(Maringá, Maringá)
Kom terug naar mijn platteland
Om weer een hart
Van een caboclo tot rust te brengen