De Bark Van De Griffioen
Als iedere morgen wacht een stoet
Van grijze mannen op de trein
En onder ieders grijze hoed
Zeurt weer hetzelfde grijze refrein
Het weer is koud, de tijd is slap
Het geld is duur, zwaar is de plicht
Zo houden ze hun leven krap
En stijf hun bril voor hun gezicht
De lucht vandaag is gruwelijk blauw
En vreemd oranje is de zon
Het ruikt naar ozon in de kou
De rijp slaat neer op het perron
Effecten waaien uit een tas
Als witte vlinders in het rond
De man verliest z'n brilleglas
Een dode krant valt op de grond
En daar, in plaats van rails en grind
Golft plotseling water, donkergroen
In doodse stilte, zonder wind
Meert de bark van de Griffioen
De mannen kijken naar elkaar
Dan gaan ze een voor een aan boord
Hun geld weegt plotseling loodzwaar
En stinkt opeens naar brand en moord
Een lichtmatroos van ebbehout
Slaat naam en eer van hun gezicht
Een protesteert, hij "is al oud"
Dan snijdt de zweep z'n kaken dicht
Er valt een regenbui als lood
Met donderwolken, giftig groen
Met aan het roer de Oude Dood
Zinkt de bark van de Griffioen
La corteza del Grifo
Cuando cada mañana espera una procesión
De los hombres grises en el tren
Y bajo el sombrero gris de todos
Vinos del mismo coro gris de nuevo
El clima es frío, el tiempo es cojera
El dinero es caro, pesado es el deber
Así es como mantienen sus vidas apretadas
Y ríen sus gafas delante de sus caras
El cielo de hoy es terriblemente azul
Y extraña naranja es el sol
Huele a ozono en el frío
Los golpes maduros hacia abajo en la plataforma
Efectos de golpe fuera de una bolsa
Como mariposas blancas en la ronda
El hombre pierde sus gafas de soldadura
Un periódico muerto cae al suelo
Y allí, en lugar de rieles y grava
Olas de repente agua, verde oscuro
En silencio mortal, sin viento
Meert la corteza del Grifo
Los hombres se miran el uno al otro
Luego se embarcan uno por uno
Su dinero de repente pesa mucho
Y de repente huele a fuego y asesinato
Un marinero ligero hecho de ébano
Golpea nombre y honor de su rostro
Una protesta, él «ya es viejo
Entonces el látigo corta sus mandíbulas
Hay una tormenta como plomo
Con nubes de truenos, verde venenoso
Con al timón la Vieja Muerte
Hunde la corteza del Grifo
Escrita por: Astrid Nijgh / Lennaert Nijgh