395px

Hay que casarse

Adi Smolar

Se Treba Bo OžEnit

Soba je, kot vedno, razmetana,
sploh ne vem, kam kakšno stvar sem dal.
Iz piskrov že zaudarja stara hrana,
dolgo že posode nisem pral.
Srajce, hlaèe, vse je pomeèkano,
iz omare veje èuden duh,
karkoli primem, vse je neoprano:
majce, štumfi, gate, kupi rjuh…

Se treba bo oženit,
tako naprej ne gre!
Je treba nekaj ukrenit,
odlašat se ne sme!
Adijo, samski dnevi,
za vami mi bo žal!
Se treba bo oženit,
tako bo najbolj prav!

Spim in prehranjujem se neredno,
sploh ni èudno, da se ne zredim.
Na zabavah se poèutim bedno:
so vsi po parih, jaz pa sam sedim.
Prijatli poroèeni govorijo:
"Kaj še èakaš, zdaj je skrajni èas!"
Starši pa, ki vnukov si želijo,
me gnjavijo po tihem in naglas!

Se treba bo oženit,
tako naprej ne gre!
Je treba nekaj ukrenit,
odlašat se ne sme!
Adijo, samski dnevi,
za vami mi bo žal!
Se treba bo oženit,
tako bo najbolj prav!

V plešo se spreminja mi frizura,
gube plazijo se na obraz.
Mladosti moji bije zadnja ura,
z vseh strani me dohiteva èas.
So vse bolj povešena ramena,
hrbet pa postaja kriv in trd,
škripajo komolci in kolena...
Kmalu za poroko bom pregrd!

Se treba bo oženit,
tako naprej ne gre!
Je treba nekaj ukrenit,
odlašat se ne sme!
Adijo, samski dnevi,
za vami mi bo žal!
Se treba bo oženit,
tako bo najbolj prav!

Se treba bo oženit,
tako naprej ne gre!
Je treba nekaj ukrenit,
odlašat se ne sme!
Adijo, samski dnevi,
za vami mi bo žal!
Se treba bo oženit,
tako bo najbolj prav!

Adijo, samski dnevi,
za vami mi bo žal!
Se treba bo oženit,
tako bo najbolj prav!

Hay que casarse

La habitación está, como siempre, desordenada,
no sé ni dónde puse cada cosa.
El olor a comida vieja ya emana de los platos,
hace mucho que no lavo los trastes.
Camisas, pantalones, todo está arrugado,
un extraño olor sale del armario,
lo que sea que agarre, está sin lavar:
playeras, calcetines, calzoncillos, montones de sábanas...

Hay que casarse,
¡así no se puede seguir!
Hay que hacer algo al respecto,
¡no se puede postergar!
Adiós, días de soltería,
los extrañaré!
Hay que casarse,
así será lo mejor!

Duermo y como de manera irregular,
no es sorprendente que no engorde.
En las fiestas me siento miserable:
todos en pareja, yo sentado solo.
Amigos casados me dicen:
'¿Qué estás esperando, ahora es el momento!'
Y mis padres, que desean nietos,
me presionan en silencio y en voz alta.

Hay que casarse,
¡así no se puede seguir!
Hay que hacer algo al respecto,
¡no se puede postergar!
Adiós, días de soltería,
los extrañaré!
Hay que casarse,
así será lo mejor!

Mi peinado se convierte en un desastre,
las arrugas se extienden por mi rostro.
Mi juventud está llegando a su fin,
el tiempo me alcanza por todos lados.
Mis hombros están cada vez más caídos,
mi espalda se encorva y se vuelve rígida,
los codos y las rodillas crujen...
¡Pronto seré demasiado feo para casarme!

Hay que casarse,
¡así no se puede seguir!
Hay que hacer algo al respecto,
¡no se puede postergar!
Adiós, días de soltería,
los extrañaré!
Hay que casarse,
así será lo mejor!

Hay que casarse,
¡así no se puede seguir!
Hay que hacer algo al respecto,
¡no se puede postergar!
Adiós, días de soltería,
los extrañaré!
Hay que casarse,
así será lo mejor!

Adiós, días de soltería,
los extrañaré!
Hay que casarse,
así será lo mejor!

Escrita por: