Las Damas que Pasan
Dedico este poema a la que fuera tan amada
Durante fugaces instantes
A la mujer de mis noches, a la que se iba al alba
Sin nunca hablarme de ella
A quien bebió de mis fuentes y cuyo misterio me falta
Como una estrella lejana
A quien me dejó ser libre y tan libre como el aire
Tan libre como su aroma
A quien me debe un segundo abriendo sus cálidos brazos
Atravesó nuestro camino
A quien hizo el milagro de cambiar el dolor en oro
Volviendo a encantar este mundo
A quien puso a nuestro lado, al lado de los condenados
La bandera de la verdad
A aquella valiente figura, por su gracia maravillosa
Nos llenó de felicidad
A la que nunca regresa, a la que guardó su enigma
Que misma conocen ustedes
A la que no dejaré de amar, con quien no terminé de bailar
Ofrezco un ramo de flores
La-la-la-la-la-la-la-la-la
La-la-la-la-la-la-la-la-la
La-la-la-la-la-la-la-la
La-la-la-la-la-la-la-la-la
La-la-la-la-la-la-la-la-la
La-la-la-la-la-la-la-la
Uh-uh, uh
Uh-uh-uh-uh
Uh-uh, uh
Uh-uh-uh-uh
De Dames die Voorbijgaan
Ik wijd dit gedicht aan degene die zo geliefd was
Tijdens vluchtige momenten
Aan de vrouw van mijn nachten, die bij zonsopgang vertrok
Zonder ooit over zichzelf te praten
Aan wie uit mijn bronnen dronk en wiens mysterie ontbreekt
Als een verre ster
Aan wie me vrij liet zijn en zo vrij als de lucht
Zo vrij als haar geur
Aan wie ik een seconde verschuldigd ben, met haar warme armen open
Ze kruiste ons pad
Aan wie de wonderdaad verrichtte om pijn in goud te veranderen
Deze wereld opnieuw betoverend
Aan wie naast ons stond, naast de verdoemden
De vlag van de waarheid
Aan die dappere figuur, door haar wonderlijke genade
Vulde ze ons met geluk
Aan degene die nooit terugkeert, aan wie haar raadsel bewaarde
Die jullie zelf kennen
Aan wie ik niet zal stoppen met liefhebben, met wie ik niet klaar ben met dansen
Bied ik een boeket bloemen aan
La-la-la-la-la-la-la-la-la
La-la-la-la-la-la-la-la-la
La-la-la-la-la-la-la-la
La-la-la-la-la-la-la-la-la
La-la-la-la-la-la-la-la-la
La-la-la-la-la-la-la-la
Uh-uh, uh
Uh-uh-uh-uh
Uh-uh, uh
Uh-uh-uh-uh
Escrita por: Antoine Pol / Georges Brassens