Corrientes Y Esmeralda
Amainaron guapos junto a tus ochavas
Cuando un cajetilla los calzó de cross
Y te dieron lustre las patotas bravas
Allá por el año... novecientos dos...
Esquina porteña, tu rante canguela
Se hace una melange de caña, gin fitz,
Pase inglés y monte, bacará y quiniela,
Curdelas de grappa y locas de pris.
El Odeón se manda la Real Academia
Rebotando en tangos el viejo Pigall,
Y se juega el resto la doliente anemia
Que espera el tranvía para su arrabal.
De Esmeralda al norte, del lao de Retiro,
Franchutas papusas caen en la oración
A ligarse un viaje, si se pone a tiro,
Gambeteando el lente que tira el botón.
En tu esquina un día, Milonguita, aquella
Papirusa criolla que Linnig mentó,
Llevando un atado de ropa plebeya
Al hombre tragedia tal vez encontró...
Te glosa en poemas Carlos de la Púa
Y el pobre Contursi fue tu amigo fiel...
En tu esquina rea, cualquier cacatúa
Sueña con la pinta de Carlos Gardel.
Esquina porteña, este milonguero
Te ofrece su afecto más hondo y cordial.
Cuando con la vida esté cero a cero
Te prometo el verso más rante y canero
Para hacer el tango que te haga inmortal.
Corrientes en Esmeralda
De knappe jongens kwamen samen bij jouw hoeken
Toen een sjofel type ze in sneakers schoot
En de ruige bendes gaven je glans
Daar ergens in het jaar... negentienhonderd twee...
Portese hoek, jouw ranzige canguela
Wordt een melange van rum, gin fitz,
Engelse pas en bos, baccarat en loterij,
Grappa en gekke vrouwen in de gevangenis.
Het Odeon stuurt de Koninklijke Academie
Terugkaatsend in tango's, de oude Pigall,
En de rest wordt ingezet door de pijnlijke anemie
Die op de tram wacht voor zijn buitenwijk.
Van Esmeralda naar het noorden, aan de kant van Retiro,
Fransen en papusas vallen in gebed
Om een reis te regelen, als het in zicht komt,
Om de lens te omzeilen die de knop afvuurt.
Op jouw hoek, op een dag, Milonguita, die
Criolla papirusa die Linnig noemde,
Met een bundel gewone kleren
Misschien de man van tragedie vond...
Carlos de la Púa bezingt je in gedichten
En de arme Contursi was je trouwe vriend...
Op jouw hoek, schurk, droomt elke kaketoe
Van de uitstraling van Carlos Gardel.
Portese hoek, deze milonguero
Biedt je zijn diepste en meest hartelijke genegenheid.
Wanneer het leven op nul staat
Beloven ik je het meest ranzige en straatachtige vers
Om de tango te maken die je onsterfelijk maakt.
Escrita por: Celedonio Flores