Il Ragazzo Della Via Gluck
Questa è la storia di uno di noi
Anche lui nato per caso in via Gluck
In una casa fuori città
Gente tranquilla che lavorava
La dove c'era l'erba ora c'è una città
E quella casa in mezzo al verde ormai
Dove sarà?
Questo ragazzo della via Gluck
Si divertiva a giocare con me
Ma un giorno disse vado in città
E lo diceva mentre piangeva
Io gli domando amico non sei contento
Vai finalmente a stare in città
La troverai le cose che non hai avuto qui
Potrai lavarti in casa senza andar giù nel cortile
Mio caro amico dice qui sono nato
E in questa strada ora lascio il mio cuore
Ma come fai a non capire
E' una fortuna per voi che restate
A piedi nudi a giocare nei prati
Mentre la in centro io respiro il cemento
Ma verrà il giorno che ritornerò ancora qui
E sentirò l'amico treno che fischia così
Wa wa
Passano gli anni ma otto son lunghi
Però quel ragazzo ne ha fatta di strada
Ma non si scorda la sua prima casa
Ora coi soldi lui può comperarla
Torna e non trova gli amici che aveva
Solo case su case catrame e cemento
La dove c'era l'erba ora c'è una città
E quella casa in mezzo al verde ormai
Dove sarà?
Non so, non so, perché continuano a costruire le case
E non lasciano l'erba, non lasciano l'erba
Non lasciano l'erba, non lasciano l'erba
E no se andiamo avanti così
Chissà come si farà, chissà
Chissà come si farà
De Jongeman van de Gluckstraat
Dit is het verhaal van één van ons
Ook hij toevallig geboren in de Gluckstraat
In een huis buiten de stad
Rustige mensen die hard werkten
Waar vroeger gras was, is nu een stad
En dat huis temidden van het groen is nu
Waar zou het zijn?
Deze jongen van de Gluckstraat
Had plezier om met mij te spelen
Maar op een dag zei hij: ik ga naar de stad
En hij zei het terwijl hij huilde
Ik vraag hem: vriend, ben je niet blij?
Je gaat eindelijk in de stad wonen
Je zult de dingen vinden die je hier niet gehad hebt
Je kunt je thuis wassen zonder naar beneden in de binnenplaats te gaan
Mijn beste vriend zegt: hier ben ik geboren
En in deze straat laat ik nu mijn hart achter
Maar hoe kun je niet begrijpen
Het is een geluk voor jullie die blijven
Baarvoets spelen in de weiden
Terwijl ik in het centrum het beton inadem
Maar er komt een dag dat ik hier weer terugkom
En ik zal de trein horen fluiten, zo
Wa wa
De jaren verstrijken, maar acht zijn lang
Maar die jongen heeft veel meegemaakt
Maar hij vergeet zijn eerste huis niet
Nu kan hij het kopen met zijn geld
Hij komt terug en vindt de vrienden niet die hij had
Alleen maar huizen op huizen, asfalt en beton
Waar vroeger gras was, is nu een stad
En dat huis temidden van het groen is nu
Waar zou het zijn?
Ik weet het niet, ik weet het niet, waarom blijven ze huizen bouwen
En laten ze het gras niet staan, laten ze het gras niet staan
Laten ze het gras niet staan, laten ze het gras niet staan
En nee, als we zo doorgaan
Wie weet hoe het zal gaan, wie weet
Wie weet hoe het zal gaan