395px

Aun Pararse

Age Van Der Velde

Even Stilstaan

De wind waait oet t Noorden
En de kale bomen, boegen langsaam mit
De regen vaalt in vlagen
Zuikt zo de juiste weg, die de aaltied vint,
De moan brekt deur de wolken
In n swaarde lucht, dunder holdt nait op
Mor de minsen dij der nait meer binnen
Ze kleuren nog de foto's in mien kop

Stilstoan bie de minsen dij je veurgoan
Bie n pa, n moeke, n man, n vraauw, n kind
Stilstoan in de regen
Stilstoan in de wind

Doe wolt nog zoveul zeggen
Mor tied doarveur was veul te kört
En doe wolt nog zoveul vroagen
Mor dien stem is nait meer heurd
Doe wolt nog zoveul soamen doun
Mor ales is al doan
Het ainege wat overblift
Is of en tou even stil te stoan

Stilstoan bie de minsen dij je veurgoan
Bie n pa, n moeke, n man, n vraauw, n kind
Stilstoan in de regen
Stilstoan in de wind

Aun Pararse

El viento sopla desde el Norte
Y los árboles desnudos se inclinan lentamente
La lluvia cae en ráfagas
Buscando así el camino correcto, que siempre encuentra,
La luna rompe las nubes
En un cielo oscuro, el trueno no cesa
Pero las personas que ya no están
Siguen coloreando las fotos en mi mente

Pararse junto a las personas que te preceden
Junto a un padre, una madre, un hombre, una mujer, un niño
Pararse bajo la lluvia
Pararse en el viento

Tú querías decir tanto
Pero el tiempo para eso era demasiado corto
Y tú querías preguntar tanto
Pero tu voz ya no se escucha
Tú querías hacer tanto juntos
Pero todo ya está hecho
Lo único que queda
Es de vez en cuando pararse en silencio

Pararse junto a las personas que te preceden
Junto a un padre, una madre, un hombre, una mujer, un niño
Pararse bajo la lluvia
Pararse en el viento

Escrita por: