Poetas Andaluces
¿Qué cantan los poetas andaluces de ahora?
¿qué miran los poetas andaluces de ahora?
¿qué sienten los poetas andaluces de ahora?
Cantan con voz de hombre
pero, ¿dónde los hombres?
Con ojos de hombre miran
pero, ¿dónde los hombres?
Con pecho de hombre sienten
pero, ¿dónde los hombres?
Cantan, y cuando cantan parece que están solos
Miran, y cuando miran parece que están solos
Sienten, y cuando sienten parece que están solos
¿Qué cantan los poetas, poetas andaluces de ahora?
¿Qué miran los poetas, poetas andaluces de ahora?
¿Qué sienten los poetas, poetas andaluces de ahora?
Y cuando cantan, parece que están solos
Y cuando miran, parece que están solos
Y cuando sienten, parece que están solos
Y cuando cantan, parece que están solos
Y cuando miran, parece que están solos
Y cuando sienten, parece que están solos
Pero, ¿dónde los hombres?
¿Es que ya Andalucía se ha quedado sin nadie?
¿Es que acaso en los montes andaluces no hay nadie?
¿que en los campos y mares andaluces no hay nadie?
¿No habrá ya quien responda a la voz del poeta,
quien mire al corazón sin muro del poeta?
Tantas cosas han muerto, que no hay más que el poeta
Cantad alto, oireis que oyen otros oidos
Mirad alto, vereis que miran otros ojos
Latid alto, sabreis que palpita otra sangre
No es más hondo el poeta en su oscuro subsuelo encerrado
Su canto asciende a más profundo, cuando abierto en el aire
ya es de todos los hombres
Y ya tu canto es de todos los hombres
Y ya tu canto es de todos los hombres
Y ya tu canto es de todos los hombres
Y ya tu canto es de todos los hombres (bis)
Andalusische Poëten
Wat zingen de andalusische poëten van nu?
Wat kijken de andalusische poëten van nu?
Wat voelen de andalusische poëten van nu?
Ze zingen met de stem van een man
maar, waar zijn de mannen?
Met de ogen van een man kijken ze
maar, waar zijn de mannen?
Met de borst van een man voelen ze
maar, waar zijn de mannen?
Ze zingen, en als ze zingen lijkt het alsof ze alleen zijn
Ze kijken, en als ze kijken lijkt het alsof ze alleen zijn
Ze voelen, en als ze voelen lijkt het alsof ze alleen zijn
Wat zingen de poëten, andalusische poëten van nu?
Wat kijken de poëten, andalusische poëten van nu?
Wat voelen de poëten, andalusische poëten van nu?
En als ze zingen, lijkt het alsof ze alleen zijn
En als ze kijken, lijkt het alsof ze alleen zijn
En als ze voelen, lijkt het alsof ze alleen zijn
En als ze zingen, lijkt het alsof ze alleen zijn
En als ze kijken, lijkt het alsof ze alleen zijn
En als ze voelen, lijkt het alsof ze alleen zijn
Maar, waar zijn de mannen?
Is er echt niemand meer in Andalusië?
Is er echt niemand in de andalusische bergen?
Is er echt niemand in de velden en zeeën van Andalusië?
Is er niemand die antwoord geeft op de stem van de dichter,
niemand die naar het hart van de dichter kijkt zonder muur?
Zoveel dingen zijn gestorven, dat er alleen de dichter overblijft
Zing luid, je zult horen dat anderen ook luisteren
Kijk omhoog, je zult zien dat anderen ook kijken
Kloppend, je zult weten dat een ander bloed klopt
De dichter is niet dieper in zijn donkere ondergrond opgesloten
Zijn zang stijgt dieper, wanneer hij open in de lucht
is van alle mensen
En nu is jouw zang van alle mensen
En nu is jouw zang van alle mensen
En nu is jouw zang van alle mensen
En nu is jouw zang van alle mensen (herhaling)