Disfrazado
Esta noche por lo visto, con las luces encendidas
¡Qué armonioso se presenta el bonito carnaval!
Para aquellos que no sufren amarguras en la vida
¡Para aquellos que disponen, que jamás les falte pan!
Ambulante y disfrazado con mi traje de miseria
Arrojando débilmente serpentinas de aflicción
Atravieso por el corso de mi única tragedia
Junto al lloro de mis hijos, sin alivio al corazón
Pienso
Que a mi rostro en realidad
Hoy la cubre el antifaz
De la ironía fatal
De mi triste situación
Oigo
Cuando suena la matraca
Que la pena ya en mi casa
Ha rendido mi comparsa
Que a Dios pide protección
El eco de madrugada trae el vaivén de los coches
De seres que alegremente van vivando el carnaval
Mientras me ha sido imposible dormir durante la noche
Pensando para los míos poder conseguir el pan
Seguiré, quién sabe cuánto, disfrazado de miseria
Con el rumbo lentamente hacia el gran palco oficial
Y en el mundo de los muertos terminarán mis tragedias
¡Obteniendo primer premio si festejan carnaval!
Pienso
Que a mi rostro en realidad
Hoy la cubre el antifaz
De la ironía fatal
De mi triste situación
Oigo
Cuando suena la matraca
Que la pena ya en mi casa
Ha rendido mi comparsa
Que a Dios pide protección
Verkleed
Vanavond, zo lijkt het, met de lichten aan
Wat een harmonieus schouwspel, het mooie carnaval!
Voor degenen die geen verdriet in het leven kennen
Voor degenen die het goed hebben, die nooit zonder brood staan!
Als een zwerver verkleed in mijn kostuum van ellende
Gooi ik zwakjes serpentines van verdriet
Ik loop door de stoet van mijn enige tragedie
Samen met het gehuil van mijn kinderen, zonder troost voor mijn hart
Ik denk
Dat mijn gezicht in werkelijkheid
Vandaag bedekt is met het masker
Van de fatale ironie
Van mijn treurige situatie
Ik hoor
Wanneer de ratel klinkt
Dat het verdriet in mijn huis
Mijn groep heeft verslagen
Die God om bescherming vraagt
De echo van de ochtend brengt het gekletter van de wagens
Van mensen die vrolijk het carnaval vieren
Terwijl ik het onmogelijk vond om te slapen deze nacht
Denkend aan hoe ik voor mijn geliefden brood kan krijgen
Ik zal doorgaan, wie weet hoe lang, verkleed in ellende
Langzaam op weg naar het grote officiële podium
En in de wereld van de doden zullen mijn tragedies eindigen
Met de eerste prijs als ze carnaval vieren!
Ik denk
Dat mijn gezicht in werkelijkheid
Vandaag bedekt is met het masker
Van de fatale ironie
Van mijn treurige situatie
Ik hoor
Wanneer de ratel klinkt
Dat het verdriet in mijn huis
Mijn groep heeft verslagen
Die God om bescherming vraagt