395px

Ich habe Fesseln aus Sehnsucht abgenutzt

Ahmet Kaya

Hasretinden Prangalar Eskittim

Ard arda bilmem kaç zemheri geçti
Kurt uyur, kuþ uyur, zindan uyurdu
Dýþarda gürül gürül akan bir dünya...
Bir ben uyumadým,
Kaç bahar leylim,
Hasretinden prangalar eskittim
Karanlýk gecelerde kendimden geçtim
Saçlarýna kan gülleri takayým,
Bir o yandan bir bu yandan
Elma yanaktan

Açar kan kýrmýzý yedi verenler
Kar yaðýyor bir yandan
Savrulur Karaca daðý, savrulur Zozan
Bak býyýðým buz tuttu
Üþüyorum ben.
Zemheri de uzadýkça uzadý
Seni baharmýþsýn gibi düþünüyorum
Seni Diyarbekir gibi düþünüyorum.

Ich habe Fesseln aus Sehnsucht abgenutzt

Immer wieder weiß ich nicht, wie viele Winter vergangen sind
Der Wolf schläft, der Vogel schläft, das Gefängnis schlief
Draußen fließt eine Welt, die laut rauscht...
Nur ich habe nicht geschlafen,
Wie viele Frühlinge habe ich verpasst,
Ich habe Fesseln aus Sehnsucht abgenutzt.
In dunklen Nächten habe ich mich verloren,
Lass uns deine Haare mit Blutrosen schmücken,
Von einer Seite und von der anderen
Ein Apfel an der Wange.

Die, die rot blühen, öffnen sich,
Es schneit von einer Seite,
Der Karaca-Berg weht, der Zozan weht,
Schau, mein Schatz, es ist gefroren,
Mir ist kalt.
Je länger der Winter dauert,
Desto mehr denke ich, du bist wie der Frühling,
Ich denke an dich wie an Diyarbakir.