÷ (DIVIDIDO)
Por un día bien, hay mil noches mal
Quedas en mi piel y no te puedo borrar
Sé que tú tan bien, sé que yo fatal
Besos de papel y ya no puedo ignorar
Todas esas ganas de hablarte
Lo siento, pero no es normal
No poder dormir sin soñarte
Me duele una vida contigo
Pero me duele más dejarte atrás
Prefiero perder a un amigo
Que no poder volver a verte más, a verte más
Porque nunca aprenderé, nunca aprenderé
A olvidar
Nunca aprenderé, nunca aprenderé
A no soñar
Nunca aprenderé, nunca aprenderé
A esperar
Nunca aprenderé, no, nunca aprenderé
A olvidarte
Nunca aprenderé a olvidarte
Nunca aprenderé a olvidarte
Nunca aprenderé a olvidarte
No te rogaré, porque ¿qué más da?
Y sí lloraré, tú ni cuenta te darás
Llegará ese mes, flores faltarán
Dolerá por tres, pero se dividirán
Todas esas ganas de hablarte
Lo siento pero no es normal
No poder dormir sin soñarte
Me duele una vida contigo
Pero me duele más dejarte atrás
Prefiero perder a un amigo
Que no poder volver a verte más, a verte más
Porque nunca aprenderé, nunca aprenderé
A olvidar
Nunca aprenderé, nunca aprenderé
A no soñar
Nunca aprenderé, nunca aprenderé
A esperar
Nunca aprenderé, no, nunca aprenderé
A olvidarte
Nunca aprenderé a olvidarte
Nunca aprenderé a olvidarte
Nunca aprenderé a olvidarte
Tantas ganas tengo de hablarte
Son tantas que ya no es normal
Y no es suficiente soñarte
Me duele una vida contigo
Pero me duele más dejarte atrás
Prefiero perder a un amigo
Que no poder volver a verte más, a verte más
Porque nunca aprenderé, nunca aprenderé
A olvidar
Nunca aprenderé, nunca aprenderé
A no soñar
Nunca aprenderé, nunca aprenderé
A esperar
Nunca aprenderé, no, nunca aprenderé
A olvidarte
÷ (GESPLITST)
Voor één goede dag, zijn er duizend slechte nachten
Je blijft in mijn huid en ik kan je niet wissen
Ik weet dat jij het ook goed weet, ik weet dat ik het slecht doe
Papieren kussen en ik kan het niet langer negeren
Al die verlangens om met je te praten
Het spijt me, maar het is niet normaal
Niet kunnen slapen zonder jou te dromen
Het doet me pijn om een leven met jou te hebben
Maar het doet meer pijn om je achter te laten
Ik geef liever een vriend op
Dan dat ik je nooit meer kan zien, nooit meer kan zien
Want ik zal nooit leren, nooit leren
Om te vergeten
Nooit leren, nooit leren
Om niet te dromen
Nooit leren, nooit leren
Om te wachten
Nooit leren, nee, nooit leren
Om je te vergeten
Nooit leren om je te vergeten
Nooit leren om je te vergeten
Nooit leren om je te vergeten
Ik zal je niet smeken, want wat maakt het uit?
En ja, ik zal huilen, jij merkt er niets van
Die maand zal komen, bloemen zullen ontbreken
Het zal pijn doen voor drie, maar het zal verdeeld worden
Al die verlangens om met je te praten
Het spijt me, maar het is niet normaal
Niet kunnen slapen zonder jou te dromen
Het doet me pijn om een leven met jou te hebben
Maar het doet meer pijn om je achter te laten
Ik geef liever een vriend op
Dan dat ik je nooit meer kan zien, nooit meer kan zien
Want ik zal nooit leren, nooit leren
Om te vergeten
Nooit leren, nooit leren
Om niet te dromen
Nooit leren, nooit leren
Om te wachten
Nooit leren, nee, nooit leren
Om je te vergeten
Nooit leren om je te vergeten
Nooit leren om je te vergeten
Nooit leren om je te vergeten
Ik heb zoveel verlangen om met je te praten
Het zijn er zoveel dat het al niet meer normaal is
En dromen over jou is niet genoeg
Het doet me pijn om een leven met jou te hebben
Maar het doet meer pijn om je achter te laten
Ik geef liever een vriend op
Dan dat ik je nooit meer kan zien, nooit meer kan zien
Want ik zal nooit leren, nooit leren
Om te vergeten
Nooit leren, nooit leren
Om niet te dromen
Nooit leren, nooit leren
Om te wachten
Nooit leren, nee, nooit leren
Om je te vergeten