Aura
Kourissa raskaan pimeän
kivet kipuja jauhaa
suruista hilja kehräten
huntua kirojen kantaa
Kalpeana kirnuaa
harsoon kietoo hulluuden
irti laski horroksesta
taas raivaa rauta murheiden
Ei sammu koskaan aura musta
ei mikään tapa, ikävää
ei risti anna pelastusta
vain katkeruuttaan häpeää
Kulkee kanssa pahojen
sydän pelkkää routaa
saapuu laumassa petojen
niittää rauta murheiden
Aura
Caminando en la pesada oscuridad
las piedras muelen dolores
tejiendo silenciosamente tristezas
portando un manto de maldiciones
Palidece el remolino
envuelto en locura
liberado del letargo
una vez más despeja el camino de las penas
La negra aura nunca se apaga
nada la detiene, es desolación
ninguna cruz ofrece salvación
solo vergüenza por su amargura
Caminando con los malvados
el corazón es solo hielo
llega en la manada de depredadores
siega el camino de las penas