carta a mi papá
Mírame a tus ojos negros
¿Por qué siempre me esperas así?
Sentado en tu sillón de cuero
Con una copa de vino, y te vi
Estás sentado en la ventana superior
Mirando el pasto que tú nunca habías regado
Sé que te esmeras por mostrarme el interior
De baldosas rotas de las que tú me has hablado
Quiero que te sientas mal
Por todas las veces que tú no has llegado
Me duele que no heredé más
Que tu apellido y un teclado
Y si me encuentro con tus fotos de Pucón
O de esos viajes por los que tú me has llevado
Te juro que se olvida todo este dolor
Que de pequeña siempre a mí, tú me has causado
Y estás sentado en la ventana superior
Mirando el pasto que tú nunca habías regado
Sé que te esmeras por mostrarme el interior
De baldosas rotas de las que tú me has hablado
Mírame a tus ojos negros
¿Por qué siempre me esperas así?
Brief aan mijn vader
Kijk in je zwarte ogen
Waarom wacht je altijd zo op mij?
Zittend in je leren stoel
Met een glas wijn, en ik zag je
Je zit op het bovenste raam
Kijkend naar het gras dat je nooit hebt bewaterd
Ik weet dat je je best doet om me het binnenste te tonen
Van de gebroken tegels waar je me over hebt verteld
Ik wil dat je je slecht voelt
Om al die keren dat je er niet was
Het doet pijn dat ik niet meer heb geërfd
Dan je achternaam en een toetsenbord
En als ik je foto's van Pucón tegenkom
Of van die reizen waar je me mee naartoe nam
Ik zweer je, al deze pijn vergeet ik
Die je me als kind altijd hebt aangedaan
En je zit op het bovenste raam
Kijkend naar het gras dat je nooit hebt bewaterd
Ik weet dat je je best doet om me het binnenste te tonen
Van de gebroken tegels waar je me over hebt verteld
Kijk in je zwarte ogen
Waarom wacht je altijd zo op mij?