395px

Gran Sinfonía Ferroviaria

Akvarium

Velikaia Zheleznodorozhnaia Simfoniia

Ia uchilsia byt' rebenkom, ia iskal sebe prichal,
Ia razbil svoj dob v shchebenku ob nachalo vsekh nachal.
Okh nekhilo byt' dukhovnym - v golove odni kresty,
A po svetu mchitsia poezd, i v vagone edesh' ty.

Molodym na nebe nudno, da ne vlezesh', esli star.
Po Golgofe brodit Budda i krichit "Allakh Akbar".
Neizvestno gde mne mesto, raz ia v ehtoia storone,
Mashinist i sam ne znaet, chto vezet tebia ko mne.

Est' kraia, gde net pechali, est' kraia, gde net toski.
Grob khrustal'nyj so svechami zakolochen v tri doski
Da poroiu serafimy raskrichatsia po vesne.
Mashinist i sam ne znaet, chto vezet tebia ko mne.

V mire vse nepostoianno, vse istleet - vot te krest.
Ia b liubil vsiu floru-faunu - v serdtse net svobodnykh mest.
Parovoz tvoj mchit po krugu, rel'sy taiut kak vo sne,
Mashinist i sam ne znaet, chto vezet tebia ko mne.

Gran Sinfonía Ferroviaria

Yo aprendí a ser un niño, buscaba un puerto para mí,
Rompiendo mi caparazón en pedazos, al principio de todo.
Oh, qué difícil es ser espiritual, en mi cabeza solo hay cruces,
Y por el mundo corre un tren, y en el vagón estás tú.

A los jóvenes les aburre el cielo, no encajas si eres viejo,
Buda camina por el Gólgota y grita 'Allah Akbar'.
No sé dónde pertenezco, una vez que estoy de este lado,
El maquinista mismo no sabe a dónde te lleva hacia mí.

Hay lugares donde no hay tristeza, hay lugares donde no hay melancolía,
Una tumba de cristal con velas clavada en tres tablas.
Y a veces los serafines se despiertan en primavera,
El maquinista mismo no sabe a dónde te lleva hacia mí.

En el mundo todo es inconstante, todo se desvanece - ahí tienes tu cruz.
Yo amaría toda la flora y fauna - en el corazón no hay lugares libres.
Tu locomotora corre en círculos, los rieles susurran como en un sueño,
El maquinista mismo no sabe a dónde te lleva hacia mí.

Escrita por: