Oprawca
A kiedy juz zaufam ci, jak dlugo potrwa,
nim mi pokazesz, ze to co dalem, to duzo za malo
I tak na prawde nie stalo sie nic ...
mierzylem ci swoja wlasna miara, chronilem
sam nadstawiajac grzbiet, slepo wierzylem
we wszystkie klamstwa twoje, przeciez przyswiecal
nam wspolny cel
pot I krew, tylko gdzie jest sens, zamiast naprzod isc
chronie wielkie nic, ktore mam ...
budze sie samotny wsrod klamstw, oprawca bez twarzy
popycha mnie dalej, na dowod ze nigdy nie jest tak zle,
by nie mozna bylo odebrac wiecej
budze sie samotny wsrod klamstw, oprawca bez twarzy zarzuca siec
nieme legiony skaleczonych istnien, samotne ocierajac sie o siebie do krwi
czy jeszcze kiedys uwierza w slowa? dogonia sny?
bog wciaz ginie z naszych rak
jesli dlon karmiaca cie ugryzie, to bacz
pewnego dnia, zawinieta w piesc, zmiazdzy ci twarz
Verdugo
Y cuando finalmente confíe en ti, ¿cuánto tiempo pasará
antes de que me muestres que lo que di, es demasiado poco?
Y en realidad no ha pasado nada...
Te medí con mi propia medida, te protegí
incluso exponiendo mi espalda, creí ciegamente
en todas tus mentiras, después de todo
teníamos un objetivo en común
Sudor y sangre, ¿dónde está el sentido, en lugar de avanzar?
Protejo un gran vacío que tengo...
Despierto solo entre mentiras, verdugo sin rostro
empujándome más allá, como prueba de que nunca es tan malo
como para no poder quitarnos más
Despierto solo entre mentiras, verdugo sin rostro teje su red
legiones mudas de seres heridos, solitarios rozándose hasta sangrar
¿Alguna vez volveremos a creer en palabras? ¿Alcanzaremos los sueños?
Dios sigue muriendo en nuestras manos
si la mano que te alimenta te muerde, ten cuidado
un día, envuelta en un puño, te aplastará la cara