Como La Marea
Una mañana de Sol
Al abrir la primavera
Con el alma en bandolera
Se marchó
Habló de ser o no ser
La costumbre traicionera
Nos anula lo que queda
Por saber
Y es preciso liberar
Las alas pluma por pluma
Y dejar que se consuma
La ansiedad
Lo tienes que comprender
Y ya no dijo más nada
Dejó la llave en la entrada
Y se fue
Como la marea
Se fue de mi playa
Como la marea
Removió la arena
Y apuró mis penas
Como la marea
Vi que se alejaba
Y a mí me dejaba
La dura tarea
De apagar los sueños
Y desvanecerlos
Como la marea
Como la marea
Se fue de repente
Como la marea
Empezó el hastío
A llenar vacíos
De cualquier manera
A dejar abierta
El alma y la puerta
Para que volviera
Como la marea
Para que volviera
Como la marea
Una mañana de Sol
Al cerrar la primavera
Con el alma en bandolera
Regresó
Habló de soledad
Que venía de un fracaso
Que podía entre mis brazos
Olvidar
Que quería reponer
Lo que me había quitado
Que jamás me había dejado
De querer
Ahora ya puedes confiar
Ya no habrá más despedidas
Ya no me iré de tu vida
Nunca más
Como la marea
Regresó a mi playa
Como la marea
Remojó la arena
Y enjugó mis penas
Como la marea
Abrió la ventana
Que dejó cerrada
La mañana aquella
Y encendió de nuevo
Mis más caros sueños
Como la marea
Como la marea
Volvió de repente
Como la marea
Y dejó el hastío
De llenar vacíos
De cualquier manera
Atranqué la puerta
Para estar alerta
Que ya no se fuera
Si otra vez quisiera
Que ya no se fuera
Como la marea
Als De Getijden
Een zonnige ochtend
Bij het openen van de lente
Met de ziel in een tas
Vertrok ze
Ze sprak over zijn of niet zijn
De verraderlijke gewoonte
Annuleert wat er nog is
Om te weten
En het is nodig om te bevrijden
De vleugels veer voor veer
En te laten verbruiken
De angst
Je moet het begrijpen
En ze zei niets meer
Ze liet de sleutel bij de ingang
En ging weg
Als de getijden
Verliet ze mijn strand
Als de getijden
Verstoorde ze het zand
En verhaaste mijn verdriet
Als de getijden
Zag ik haar weggaan
En liet ze mij
De zware taak
Om de dromen te doven
En ze te laten vervagen
Als de getijden
Als de getijden
Ging ze plotseling weg
Als de getijden
Begon de verveling
Leegtes te vullen
Op elke mogelijke manier
Om de ziel en de deur
Open te laten
Zodat ze terugkwam
Als de getijden
Zodat ze terugkwam
Als de getijden
Een zonnige ochtend
Bij het sluiten van de lente
Met de ziel in een tas
Keerde ze terug
Ze sprak over eenzaamheid
Die kwam van een mislukking
Die ze in mijn armen
Kon vergeten
Dat ze wilde herstellen
Wat ze me had afgenomen
Dat ze me nooit had
Vergeten te willen
Nu kun je vertrouwen
Er zullen geen afscheid meer zijn
Ik zal nooit meer uit je leven gaan
Nooit meer
Als de getijden
Keerde ze terug naar mijn strand
Als de getijden
Besproeide ze het zand
En droogde mijn verdriet
Als de getijden
Opende ze het raam
Dat ze had gesloten
Die ochtend
En verlichtte opnieuw
Mijn kostbaarste dromen
Als de getijden
Als de getijden
Keerde ze plotseling terug
Als de getijden
En liet de verveling
Leegtes vullen
Op elke mogelijke manier
Ik blokkeerde de deur
Om alert te zijn
Dat ze niet meer zou gaan
Als ze weer zou willen
Dat ze niet meer zou gaan
Als de getijden