De Verloren Liefde

Alberto Cortez

El Amor Desolado

Yo puse el esfuerzo
y ella la desgana.
Yo el hondo silencio
y ella la palabra,
Yo senda y camino
y ella la distancia.
Yo puse los ojos
y ella la mirada.

Quise entre mis manos
retener el agua
y sobre la arena
levanté mi casa.
Me quedé sin manos,
me quedé sin casa;
fui raíz oscura
y ella tronco y rama.

Para que la cuenta
del amor sumara,
ella puso el cuerpo,
yo el cuerpo y el alma.
Era toda viento,
yo todo montaña.
Yo pura resina,
y ella pura llama.

Una noche oscura
se fue de mi casa.
Cegaron mis ojos
para no mirarla.
Para no seguirla
cerré las ventanas.
Clausuré las puertas
para no llamarla.

Puse rosas negras
sobre nuestra cama.
Sobre su memoria
puse rosas blancas.
Y a la luz difusa
de la madrugada,
me quité la vida
para no matarla.

Yo lo puse todo,
vida, cuerpo y alma,
y ella, Dios lo sabe,
nunca puso nada.

De Verloren Liefde

Ik deed mijn best
en zij was ongeïnteresseerd.
Ik de diepe stilte
en zij het woord,
Ik pad en weg
en zij de afstand.
Ik gaf mijn ogen
en zij de blik.

Ik wilde in mijn handen
het water vasthouden
en op het zand
bouwde ik mijn huis.
Ik bleef zonder handen,
ik bleef zonder huis;
ik was een donkere wortel
en zij stam en tak.

Om de liefde te laten
optellen,
bracht zij het lichaam,
ik het lichaam en de ziel.
Zij was helemaal wind,
ik helemaal berg.
Ik pure hars,
en zij pure vlam.

Op een donkere nacht
verliet ze mijn huis.
Mijn ogen werden blind
om haar niet te zien.
Om haar niet te volgen
sluit ik de ramen.
Ik sloot de deuren
om haar niet te roepen.

Ik legde zwarte rozen
op ons bed.
Op haar herinnering
legde ik witte rozen.
En bij het vage licht
van de ochtend,
nam ik mijn leven
om haar niet te doden.

Ik gaf alles,
leven, lichaam en ziel,
en zij, God weet het,
heeft nooit iets gegeven.

Escrita por: José F. Dicenta