Estetograma (part. Daymé Arocena)
Cómo convivir con mi soledad
Cómo comenzar este final
Cómo convivir con mi soledad
Cómo comenzar este final
Baldosas rojas y amarillas
Techo de tapia, paredes de boñiga
Canciones tristes me alegraban el día
En el solar de tu casa donde crecía la vida
Trajimos a Daymé, un alabao pa’ ti
Pa’ los ancestros aché, algo que te iba a decir
La noche que me enfermé, muy lejos de Medellín
Sin entenderlo lloré, te fuiste y lo presentí
Noche polar para dar gracias
Abrazar tu legado, cuidar el tesoro
Tus manos arrugadas hicieron magia
Solo había pa’ uno, pero comieron todos
Me siento en Interestelar
Prendo palo santo, fuiste el mejor ejemplo de bondad
Por vos aún decimos miolepague
Somos hombres de principios, pero odiamos los finales
Cómo convivir con mi soledad
Cómo comenzar este final
Cómo convivir con mi soledad
Cómo comenzar este final
Madrugadas de molienda
Tu brillante risa sobre oscuras prendas
Dar y darnos prioridad era tu agenda
Murieron los rumores, ahora nace tu leyenda
Hablabas de lo que te enamoraba
Tus sábanas con remiendos decoradas
Sueños perdidos, sueños cumplidos
En tu cama dormimos todos menos el olvido
Viejos hijos, risas nuevas, tu nobleza
Necia costumbre que se hereda
A esta ciudad llegaste del monte
Entre tanta serpiente nunca te dejaste corromper
Todavía te puedo sentir
Telarañas que atrapan el ayer
Disfruta con tu negro por allá
El que tanto lloraste y saber que ahora lo puedes abrazar
Cómo convivir con mi soledad
Cómo comenzar este final
Cómo convivir con mi soledad
Cómo comenzar este final
Nos volveremos a ver después de ser
Después del ser, después de ser
Nos volveremos a ver después de ser
Después del ser, después de ser
Cómo convivir con mi soledad
Cómo comenzar este final
Cómo convivir con mi soledad
Cómo comenzar este final
Estetogram (met Daymé Arocena)
Hoe om te gaan met mijn eenzaamheid
Hoe dit einde te beginnen
Hoe om te gaan met mijn eenzaamheid
Hoe dit einde te beginnen
Rode en gele tegels
Plafond van leem, muren van mest
Treurige liedjes maakten mijn dag beter
In de binnenplaats van jouw huis waar het leven groeide
We brachten Daymé mee, een lofzang voor jou
Voor de voorouders aché, iets wat ik je wilde zeggen
De nacht dat ik ziek werd, heel ver van Medellín
Zonder het te begrijpen huilde ik, je ging weg en ik voelde het aan
Poolnacht om dank te zeggen
Je nalatenschap omarmen, de schat beschermen
Jouw gerimpelde handen maakten magie
Er was maar genoeg voor één, maar iedereen at mee
Ik zit in Interstellar
Steek palo santo aan, je was het beste voorbeeld van goedheid
Voor jou zeggen we nog steeds miolepague
We zijn mannen van principes, maar we haten de eindes
Hoe om te gaan met mijn eenzaamheid
Hoe dit einde te beginnen
Hoe om te gaan met mijn eenzaamheid
Hoe dit einde te beginnen
Vroeg in de ochtend van de oogst
Jouw stralende lach over donkere kleren
Geven en onszelf prioriteit was jouw agenda
De geruchten zijn gestorven, nu begint jouw legende
Je sprak over wat je deed smelten
Jouw lakens met reparaties versierd
Verloren dromen, vervulde dromen
In jouw bed sliepen we allemaal behalve de vergetelheid
Oude kinderen, nieuwe lachen, jouw nobelheid
Stubborn gewoonte die wordt doorgegeven
Je kwam naar deze stad vanuit de bergen
Tussen zoveel slangen liet je je nooit corrumperen
Ik kan je nog steeds voelen
Spinrag die het verleden vangt
Geniet met je man daarboven
Degene om wie je zoveel huilde en weet dat je hem nu kunt omarmen
Hoe om te gaan met mijn eenzaamheid
Hoe dit einde te beginnen
Hoe om te gaan met mijn eenzaamheid
Hoe dit einde te beginnen
We zullen elkaar weerzien na het zijn
Na het zijn, na het zijn
We zullen elkaar weerzien na het zijn
Na het zijn, na het zijn
Hoe om te gaan met mijn eenzaamheid
Hoe dit einde te beginnen
Hoe om te gaan met mijn eenzaamheid
Hoe dit einde te beginnen