Normal
La ovación final no es lo que interesa
Sino el silencio en el centro de la canción
¡Que se coman todo lo que les estoy dando sin protestar!
¿Qué hago con que me den una ovación
Y estén hablando toda la noche cuando estoy tocando?
Lo que agradezco siempre es el silencio en el intermedio
Después de los primeros ocho compases
Puesto que voy a tocar a un lugar donde la gente
No va predispuesta a mí, sino a beber y a divertirse
¿Que dónde estoy? Donde quieras recordarme
Olvidar mis errores es más duro que disculparme
Hablé de estar tranquilo, esto ya se extingue
La culpa sí se siente, mi sonrisa no se finge
Por ti ya no soy un mala clase, ahora soy un buen terco
Sin prejuicios, pésimo para enamorar con verbos
Pues deseo con orgullo y el orgullo es egoísta
Encontrarme a mí ha sido mi mejor conquista
Traje un ramo de espinas, flores y las dejé en la entrada
Te presento a mis parceros, siéntete halagada
Al fin de cuentas, quedan pocos como nosotros
¿Será normal ser la flecha, el corazón y el roto?
Cuando tus caprichos dicen: La intención no basta
Te pago con canciones de esas que no se gastan
Los papeles no han cambiado, aún escribo cartas
No ame sin ser amado, ese deporte mata
Buscando sinceridad pensé en ser fiel al burdel
Descubrí problemas que no se visten de mujer
Si ves mis ojos y reflejan que no quiero irme
Es que el amor es como el dinero, siempre que llega, sirve
Perdón por llegar así
A veces te doy tanto que no me alcanza pa' mí (y sí)
Perdón por irme así
A veces me doy tanto que no me alcanza pa' ti
En fin, normal (normal)
Normal (normal)
Normal (normal)
Normal (normal)
Normal (normal)
Normal (normal)
Normal (normal)
Y esto lo escribí pa' matar el agravio
De que no encontré nada pa' dedicarte de eso que suena en la radio
La sinceridad no llena estadios
Pero esta dio para llenar el cuaderno de un mercenario
Soñame vos, que si dormís
A mí me encuentra el insomnio mezclando cerveza con algo de anís
Qué adicto me volví
A esos mínimos placeres como hacer pereza viéndote reír
Tengo fetiches como Quentin
Viendo tus pies descalzos mientras caminas, imagino rimas
Soy un indecente de los que escriben por el placer de sentir
Como la Orquesta Aragón (quiéreme siempre)
Solo tres plones, porque tengo delirios de persecución
Pienso demasiado en ese estado y no es obligación
Creo que he dicho demasiado
Hoy pago duedas con canciones, nunca estaré arruinado
Sé que no somos imparciales
Yo no soy Spielberg, a mí me gustan los defectos especiales
Y así se acaba esta polémica
Te pareces a mí porque uno termina siendo lo que tanto critica
Perdón por llegar así
A veces te doy tanto que no me alcanza pa' mí (y sí)
Perdón por irme así
A veces me doy tanto que no me alcanza pa' ti
En fin, normal (normal)
Normal (normal)
Normal (normal)
Normal (normal)
Normal (normal)
Normal (normal)
Normal (normal)
Normaal
Het is niet de laatste staande ovatie die telt
Maar de stilte in het centrum van het lied
Laat ze alles eten wat ik ze geef, zonder te klagen!
Wat moet ik doen als ik een staande ovatie krijg?
En als ik speel, praten ze de hele nacht?
Wat ik altijd waardeer is de stilte ertussen
Na de eerste acht maten
Omdat ik ga spelen op een plek waar mensen
Ze is niet op mij gesteld, maar op drinken en plezier maken
Waar ben ik? Waar wil je me herinneren?
Het vergeten van mijn fouten is moeilijker dan mijn excuses aanbieden
Ik sprak over kalm zijn, dit is al uitgestorven
De schuld is gevoeld, mijn glimlach is niet geveinsd
Dankzij jou ben ik niet langer een slecht persoon, maar een goed, koppig persoon
Zonder vooroordelen, verschrikkelijk in het verliefd worden op werkwoorden
Want ik verlang met trots en trots is egoïstisch
Mijzelf vinden is mijn grootste prestatie
Ik had een boeket van doornen en bloemen meegenomen en bij de ingang achtergelaten
Ik stel u graag voor aan mijn vrienden. Voel u gevleid
Er zijn immers nog maar weinig van ons over
Is het normaal om de pijl, het hart en het gebroken hart te zijn?
Als je grillen zeggen: intentie is niet genoeg
Ik betaal je met liedjes die niet verslijten
De rollen zijn niet veranderd, ik schrijf nog steeds brieven
Heb niet lief zonder geliefd te worden, die sport doodt
Op zoek naar oprechtheid dacht ik eraan trouw te blijven aan het bordeel
Ik ontdekte problemen die niet gepaard gaan met het kleden als vrouwen
Als je mijn ogen ziet en ze weerspiegelen dat ik niet wil vertrekken
Liefde is als geld: het is nuttig wanneer het aankomt
Sorry dat ik zo aankwam
Soms geef ik je zoveel dat het niet genoeg voor me is (en ja)
Sorry dat ik zo wegga
Soms geef ik zoveel dat ik niet genoeg voor jou heb
Nou ja, normaal (normaal)
Normaal (normaal)
Normaal (normaal)
Normaal (normaal)
Normaal (normaal)
Normaal (normaal)
Normaal (normaal)
En ik schreef dit om de belediging te doden
Dat ik niets heb gevonden om aan jou op te dragen van wat er op de radio wordt gedraaid
Oprechtheid vult geen stadions
Maar dit was genoeg om een notitieboekje voor een huurling te vullen
Droom van mij, als je slaapt
Ik krijg slapeloosheid van het mengen van bier met wat anijs
Hoe verslaafd ik werd
Voor die minimale genoegens, zoals lui zijn terwijl je lacht
Ik heb fetisjen zoals Quentin
Terwijl ik naar je blote voeten kijk terwijl je loopt, stel ik me rijmpjes voor
Ik ben een van degenen die onfatsoenlijk is en schrijft voor het plezier van het voelen
Zoals het Aragón Orkest (ik hou altijd van jou)
Slechts drie pillen, omdat ik waanideeën over vervolging heb
Ik denk te veel aan die toestand, en dat is geen verplichting
Ik denk dat ik teveel gezegd heb
Vandaag betaal ik schulden met liedjes, ik zal nooit geruïneerd worden
Ik weet dat we niet onpartijdig zijn
Ik ben geen Spielberg, ik hou van bijzondere gebreken
En zo eindigt deze controverse
Jij lijkt op mij omdat je uiteindelijk degene bent die je zo vaak bekritiseert
Sorry dat ik zo aankwam
Soms geef ik je zoveel dat het niet genoeg voor me is (en ja)
Sorry dat ik zo wegga
Soms geef ik zoveel dat ik niet genoeg voor jou heb
Nou ja, normaal (normaal)
Normaal (normaal)
Normaal (normaal)
Normaal (normaal)
Normaal (normaal)
Normaal (normaal)
Normaal (normaal)