Compañera
Déjame cerrar tus ojos con mi boca
hasta que se termine la luna de estas horas,
sombra con sombra atados y en secreto
que no hay nada que rompa este silencio.
Déjame urdir con estas manos cielo
y llover sobre el campo desierto de tu cuerpo,
deshojar esta rosa de mi pena
andar de norte a sur para tu estrella.
Déjame idealizarte, que me pierda
que no encuentro otra manera de tenerte.
Deja que camine por los dos la brecha
o encender tu parte, la parte yerta,
tomar el turno solo y cuesta arriba
para llegar los dos hasta la orilla.
Deja, pues, de enloquecer sintiendo nada
por que al ser, eres más de lo que esperaba
y valga solamente el solo intento
de ponerle un final feliz al cuento.
Déjame idealizarte, que me pierda
que no encuentro otra manera de tenerte.
Compañera.
Metgezel
Laat me je ogen sluiten met mijn mond
Totdat de maan van deze uren is verdwenen,
Schaduw met schaduw, gebonden en in het geheim
Want er is niets dat deze stilte kan doorbreken.
Laat me met deze handen de hemel weven
En regenen op het dorre veld van jouw lichaam,
Deze roos van mijn verdriet ontbladeren
Van noord naar zuid voor jouw ster.
Laat me je idealiseren, dat ik verdwijn
Want ik vind geen andere manier om je te hebben.
Laat me de kloof tussen ons overbruggen
Of jouw deel aansteken, het levenloze deel,
De beurt alleen nemen en bergopwaarts
Om samen de oever te bereiken.
Laat, dus, het gek worden voelen stoppen
Want in wezen ben je meer dan ik had verwacht
En het is alleen de poging waard
Om een gelukkig einde aan het verhaal te geven.
Laat me je idealiseren, dat ik verdwijn
Want ik vind geen andere manier om je te hebben.
Metgezel.