Mujer Que Camina
No conforme con tus ojos
Te propongo menos cielo, más abrazo
Hace tiempo que te sueño
Y ya no se como explicárselo a estas manos
Que se rompe en el espacio
Cuando pasas simplemente caminando
Cuánta estrella llevas puesta en la silueta
Que me sigue deslumbrando
No es la noche ni el café
lo que me obliga a caminar por esta casa
Esta maldita incomprensión
Que no despega de tu cuerpo la mirada
Sigues siendo irremediable
Imprescindible para todo lo que estalla
Como luna irrepetible
Como viento entre las ramas
Mujer para el sol de mañana
Mujer hasta el borde del alba
Mujer que te pierdo y encuentro
Mujer para afuera, mujer para adentro
Mujer desafiando a los astros
Mujer que camina sin rastro
Mujer que me abrazas el alma
Mujer que me robas...
Mujer que me robas la calma
De tu boca tengo el sueño
Cada noche, cada luna solitaria
De tu pecho el medio sol al horizonte
Que se pierde, que se escapa
Sigo siendo para el fuego y el dolor
Para el miedo y el olvido
No me pidas que defina un corazón
Desatándote el vestido
Vrouw Die Wandelt
Niet tevreden met je ogen
Stel ik voor: minder hemel, meer omhelzing
Al een tijd droom ik van je
En ik weet niet meer hoe ik het aan deze handen moet uitleggen
Die breken in de ruimte
Wanneer je gewoon voorbijloopt
Hoeveel sterren draag je op je silhouet
Die me blijft verblinden
Het is niet de nacht of de koffie
Die me dwingt door dit huis te lopen
Deze verdomde onbegrip
Die je blik niet van je lichaam kan losmaken
Je blijft onvermijdelijk
Onmisbaar voor alles wat ontploft
Als een onherhaalbare maan
Als de wind tussen de takken
Vrouw voor de zon van morgen
Vrouw tot aan de rand van de dageraad
Vrouw die ik verlies en weer vind
Vrouw naar buiten, vrouw naar binnen
Vrouw die de sterren uitdaagt
Vrouw die zonder spoor wandelt
Vrouw die mijn ziel omarmt
Vrouw die me steelt...
Vrouw die mijn rust steelt
Van jouw mond heb ik de droom
Elke nacht, elke eenzame maan
Van jouw borst de halve zon aan de horizon
Die verdwijnt, die ontsnapt
Ik blijf voor het vuur en de pijn
Voor de angst en de vergetelheid
Vraag me niet om een hart te definiëren
Terwijl ik je jurk losmaak