Es Algo Personal
¿Por qué hay estrellas que brillan, pero no se ven?
¿Y existen sitios que nunca pude conocer?
Hoy me desnudaré de tanta estupidez,
que vale ya de tanto soportar este disfraz
Tú sólo vente con lo puesto, yo me llevaré
un alma de trapo, un alma de papel.
Enséñame otra vez a ver atardecer
y puede que a pesar de tantas sombras al final no sé..
Quizá nos salga bien y vuelva a sonreír la tarde
de plata salpicándonos los mares.
Y el aroma de esa flor flote en el aire,
Y la magia del ocaso se derrame a nuestro paso
Y se llene el firmamento de color
Ese azul intenso de cielo que alguien nos robó,
esos mares gigantescos
que el alma enana de algunos animales mató.
Va por ellos mi universo
y el de todos los que alzéis la voz
Considero la maldad como algo nuestro, como algo personal
Que el alma enana de algunos animales mató..
Y el de todos los que alzéis la voz
Considero la maldad como algo nuestro, como algo personal
Y me pregunto si allá donde ya no se ve
¿Serán iguales las nubes al atardecer?
Lo digo por saber si cuando pienso en ti
en ese mismo instante pensarás tú en mí también
Quizás nos salga bien y vuelva a sonreir la tarde,
de plata salpicándonos los mares.
Y el aroma de esa flor flote en el aire,
Y la magia del ocaso se derrame a nuestro paso
Y se llene el firmamento de color
Ese azul intenso de cielo que alguien nos robó,
esos mares gigantescos
que el alma enana de algunos animales mató.
Va por ellos mi universo
y el de todos los que alzéis la voz
Considero la maldad como algo nuestro, como algo personal
De cielo que alguien nos robó..
El alma enana de algunos animales mató
Considero la maldad como algo nuestro...
Het Is Iets Persoonslijks
Waarom zijn er sterren die stralen, maar niet te zien zijn?
En zijn er plekken die ik nooit heb kunnen leren kennen?
Vandaag ga ik me ontdoen van al die domheid,
het is genoeg, ik kan dit masker niet langer dragen.
Kom gewoon zoals je bent, ik neem mee
een ziel van stof, een ziel van papier.
Leer me opnieuw de zonsondergang te zien
en misschien, ondanks al die schaduwen, weet ik aan het eind niet...
Misschien gaat het goed en glimlacht de middag weer
van zilver, terwijl we de zeeën besprenkelen.
En de geur van die bloem zweeft in de lucht,
En de magie van de schemering stroomt met ons mee
En de lucht kleurt vol.
Die intense blauwe lucht die iemand ons heeft afgenomen,
die gigantische zeeën
die de kleine ziel van sommige dieren heeft gedood.
Dit is voor hen, mijn universum
en voor iedereen die zijn stem verheft.
Ik beschouw het kwaad als iets van ons, als iets persoonlijks.
Die kleine ziel van sommige dieren heeft gedood...
En voor iedereen die zijn stem verheft.
Ik beschouw het kwaad als iets van ons, als iets persoonlijks.
En ik vraag me af of daar waar je niet meer kunt zien
zijn de wolken dan hetzelfde bij zonsondergang?
Ik vraag het om te weten of wanneer ik aan jou denk
jij op datzelfde moment ook aan mij denkt.
Misschien gaat het goed en glimlacht de middag weer,
van zilver, terwijl we de zeeën besprenkelen.
En de geur van die bloem zweeft in de lucht,
En de magie van de schemering stroomt met ons mee
En de lucht kleurt vol.
Die intense blauwe lucht die iemand ons heeft afgenomen,
die gigantische zeeën
die de kleine ziel van sommige dieren heeft gedood.
Dit is voor hen, mijn universum
en voor iedereen die zijn stem verheft.
Ik beschouw het kwaad als iets van ons, als iets persoonlijks.
Van de lucht die iemand ons heeft afgenomen...
De kleine ziel van sommige dieren heeft gedood.
Ik beschouw het kwaad als iets van ons...