Al Olvido Invito Yo
Ella descubrió
Que hay paraísos en el callejón
No se aguantaba el cariño
Y él correspondió, cantándole
Las serenatas que hablan
De cosas que faltan
De cosas por hacer
Canciones con perdón, de amor
Pero antes del amanecer
La calma se rompió
En la ventana estaban tres
Ella, la luna y un tipo 'grandón'
Que le despeinaba las alas
No me va a creer, diciéndole
Que el bronceado de luna
Es lo que te delata
¿Has visto alguna vez
A una mujer herida y sin Dios?
Arranca el grito de lo más profundo de su dolor
Puede que me dés
El trago más amargo de tu copa de adiós
Pero llévate tu lástima de mi callejón
Porque al olvido invito yo
Puede... Puede que me dés
El trago más amargo de tu copa de adiós
Pero llévate lejos tu lástima de mi callejón
Porque al olvido invito yo
Al olvido... Olvídalo
Al olvido invito yo
Pero pa' contarlo bien
Hay un borracho que vive en la barra de un bar (en la esquina)
Y por un trago te canta
A mi parecer
Siguen haciendo muy anchas
Las pinches ventanas
A la hora que se fue
Quedó en silencio el callejón
Y sobre el muro le pinté
Puede que me dés
El trago más amargo de tu copa de adiós
Pero llévate tu lástima de mi callejón
Porque al olvido invito yo
Puede, puede que me dés
El trago más amargo de tu copa de adiós
Pero llévate tu lástima, tus reproches y tu maldito adiós
Porque al olvido invito yo
Al olvido, olvídalo
Al olvido invito yo
Ik Nodig de Vergetelheid Uit
Zij ontdekte
Dat er paradijzen in de steeg zijn
Ze kon de liefde niet meer verbergen
En hij gaf terug, zingend voor haar
De serenades die vertellen
Over dingen die ontbreken
Over dingen om te doen
Liedjes met vergeving, van liefde
Maar voor de dageraad
Was de rust verbroken
Bij het raam stonden er drie
Zij, de maan en een grote kerel
Die haar vleugels door de war maakte
Je gaat me niet geloven, terwijl ik zeg
Dat de bruine gloed van de maan
Is wat je verraden heeft
Heb je ooit gezien
Een gewonde vrouw zonder God?
Haal de schreeuw uit de diepste pijn
Misschien geef je me
De bitterste slok uit je afscheidsglas
Maar neem je medelijden mee uit mijn steeg
Want ik nodig de vergetelheid uit
Misschien... Misschien geef je me
De bitterste slok uit je afscheidsglas
Maar neem je medelijden ver weg uit mijn steeg
Want ik nodig de vergetelheid uit
Naar de vergetelheid... Vergeet het
Ik nodig de vergetelheid uit
Maar om het goed te vertellen
Is er een dronkenlap die in de bar aan de hoek leeft
En voor een drankje zingt hij
Naar mijn mening
Blijven ze de vensters
Verdomd breed maken
Op het moment dat hij vertrok
Viel de steeg in stilte
En op de muur schilderde ik
Misschien geef je me
De bitterste slok uit je afscheidsglas
Maar neem je medelijden mee uit mijn steeg
Want ik nodig de vergetelheid uit
Misschien, misschien geef je me
De bitterste slok uit je afscheidsglas
Maar neem je medelijden, je verwijten en je verdomde afscheid mee
Want ik nodig de vergetelheid uit
Naar de vergetelheid, vergeet het
Ik nodig de vergetelheid uit