A La Primera Persona
A la primera persona que me ayude a comprender
Pienso entregarle mi tiempo, pienso entregarle mi fe
Yo no pido que las cosas me salgan siempre bien
Pero es que ya estoy harto de perderte sin querer (querer)
A la primera persona que me ayude a salir
De este infierno en el que yo mismo decidí vivir
Le regalo cualquier tarde pa' los dos
Lo que digo es que ahora mismo ya no tengo ni siquiera dónde estar
El oro pa' quien lo quiera pero si hablamos de ayer
Es tanto lo que he bebido y sigo teniendo sed
Al menos tú lo sabías, al menos no te decía
Que las cosas no eran como parecían
Pero es que a la primera persona que me ayude a sentir otra vez
Pienso entregarle mi vida, pienso entregarle mi fe
Aunque si no eres la persona que soñaba para qué
(¿Qué voy a hacer? Nada)
¿Qué voy a hacer de los sueños?
¿Qué voy a hacer con aquellos besos?
¿Qué puedo hacer con todo aquello que soñamos?
Dime dónde lo metemos.
¿Dónde guardo la mirada que me diste alguna vez?
¿Dónde guardo las promesas, dónde guardo el ayer?
¿Dónde guardo, niña, tu manera de tocarme?
¿Dónde guardo mi fe?
Aunque lo diga la gente yo no lo quiero escuchar
No hay más miedo que el que se siente cuando ya no sientes nada
Niña, tú lo ves tan fácil, ¡ay amor!
Pero es que cuanto más sencillo tú lo ves, más difícil se me hace
A la primera persona que me ayude a caminar
Pienso entregarle mi tiempo, pienso entregarle hasta el mar
Yo no digo que sea fácil, pero, niña
Ahora mismo ya no tengo ni siquiera dónde estar
A la primera persona que no me quiera juzgar
Pienso entregarle caricias que yo tenía guardadas
Yo no pido que las cosas me salgan siempre bien
Pero es que ya estoy harto de perderte
Y a la primera persona que me lleve a la verdad
Pienso entregarle mi tiempo, no quiero esperar más
Yo no te entiendo cuando me hablas ¡qué mala suerte!
Y tú dices que la vida tiene cosas así de fuertes
Yo te puedo contar cómo es una llama por dentro
Yo puedo decirte cuánto es que pesa su fuego
Y es que amar en soledad es como un pozo sin fondo
Donde no existe ni Dios, donde no existen verdades
Es todo tan relativo, como que estamos aquí
No sabemos, pero, amor, dame sangre pa' vivir
Al menos tú lo sabías, al menos no te decía
Que las cosas no eran como parecían
Y es que a la primera persona que no me quiera juzgar
Pienso entregarle caricias que yo tenía guardadas
Niña, tú lo ves tan fácil, ¡ay amor!
Pero es que cuanto más sencillo tú lo ves, más difícil se me hace
A la primera persona que no me quiera juzgar
Pienso entregarle caricias que yo tenía guardadas
Yo no digo que sea fácil, pero, niña
Ahora mismo ya no tengo ni siquiera dónde estar
Ni siquiera dónde estar
Aan de Eerste Persoon
Aan de eerste persoon die me helpt begrijpen
Denk ik mijn tijd te geven, denk ik mijn geloof te geven
Ik vraag niet dat alles altijd goed gaat
Maar ik ben het zat om je zonder het te willen te verliezen (verliezen)
Aan de eerste persoon die me helpt om eruit te komen
Uit deze hel waarin ik zelf heb besloten te leven
Geef ik elke middag voor ons twee
Wat ik zeg is dat ik nu zelfs niet eens weet waar ik moet zijn
Het goud is voor wie het wil, maar als we het over gisteren hebben
Heb ik zoveel gedronken en heb nog steeds dorst
Jij wist het tenminste, jij zei tenminste niet
Dat de dingen niet waren zoals ze leken
Maar aan de eerste persoon die me helpt weer te voelen
Denk ik mijn leven te geven, denk ik mijn geloof te geven
Ook al ben jij niet de persoon die ik droomde, waarvoor dan?
(Wat moet ik doen? Niets)
Wat moet ik doen met de dromen?
Wat moet ik doen met die kussen?
Wat kan ik doen met alles wat we droomden?
Zeg me waar we het stoppen.
Waar moet ik de blik bewaren die je me ooit gaf?
Waar moet ik de beloftes bewaren, waar moet ik het verleden bewaren?
Waar moet ik, meisje, jouw manier van aanraken bewaren?
Waar moet ik mijn geloof bewaren?
Ook al zegt de mensen het, ik wil het niet horen
Er is geen grotere angst dan die je voelt als je niets meer voelt
Meisje, jij ziet het zo makkelijk, oh liefde!
Maar hoe makkelijker jij het ziet, hoe moeilijker het voor mij wordt
Aan de eerste persoon die me helpt om te lopen
Denk ik mijn tijd te geven, denk ik zelfs de zee te geven
Ik zeg niet dat het makkelijk is, maar, meisje
Nu heb ik zelfs niet eens een plek om te zijn
Aan de eerste persoon die me niet wil veroordelen
Denk ik de aanrakingen te geven die ik had bewaard
Ik vraag niet dat alles altijd goed gaat
Maar ik ben het zat om je te verliezen
En aan de eerste persoon die me naar de waarheid brengt
Denk ik mijn tijd te geven, ik wil niet langer wachten
Ik begrijp je niet als je met me praat, wat een pech!
En jij zegt dat het leven zulke sterke dingen heeft
Ik kan je vertellen hoe een vlam van binnen is
Ik kan je zeggen hoeveel zijn vuur weegt
En liefde in eenzaamheid is als een bodemloze put
Waar geen God bestaat, waar geen waarheden bestaan
Het is allemaal zo relatief, alsof we hier zijn
We weten het niet, maar, liefde, geef me bloed om te leven
Jij wist het tenminste, jij zei tenminste niet
Dat de dingen niet waren zoals ze leken
En aan de eerste persoon die me niet wil veroordelen
Denk ik de aanrakingen te geven die ik had bewaard
Meisje, jij ziet het zo makkelijk, oh liefde!
Maar hoe makkelijker jij het ziet, hoe moeilijker het voor mij wordt
Aan de eerste persoon die me niet wil veroordelen
Denk ik de aanrakingen te geven die ik had bewaard
Ik zeg niet dat het makkelijk is, maar, meisje
Nu heb ik zelfs niet eens een plek om te zijn
Zelfs niet eens een plek om te zijn.