Mi Marciana
Y juro que es verte la cara y mi alma se enciende
Y sacas al Sol las pestañas y el mundo florece
Y dejas caer, caminando, un pañuelo y mi mano, sin mí, lo recoge
Tienes la risa más fresca de todas las fuentes
Eres el timbre del nido de mis gorriones
Hueles a hierba y me sabes a tinta y borrones
Eres el rayo de mayo, mis letras, tus cremas, cantando en el coche
Cuando juntamos las sillas, me siento tan torpe
Y tienes guardados abrazos que abarcan ciudades
Tienes un beso de arroz y de leche en el valle
Y dices que vienes de Marte y vas
A regresar, vamos, que te irás
Pero es que, a veces, tan solo a veces
Lo que está siendo es lo que parece
A veces, parece que te hayas marchado ya
Mi hembra
Mi dama valiente se peina
La trenza como las sirenas
Y rema en la arena si quieres
Ay, mi hembra
Tus labios de menta te quedan
Mejor con los míos si ruedan
Mejor tu sonrisa si muerde
Ay, mi hembra
¿Te acuerdas de cuando empezaron los amaneceres?
Siento que la madrugada nos hizo más fuertes
Y luego la charla tranquila, entre gotas, las migas hicieron su parte
Luego se juntan las sillas, las voces se duermen
Y siento, las lágrimas caen, pero no tienen nombre
Y creo que tu confusión te la quito en un baile
En eso consiste la libertad
En no renunciar a entregarte más
Tú a mí me gustas tal como eres
Si a ti te pasa lo mismo y quieres
Nos vamos pa'lante y llegamos hasta el final
Mi hembra
Mi dama valiente se peina
La trenza como las sirenas
Y rema en la arena si quieres
Ay, mi hembra
Tus labios de menta te quedan
Mejor con los míos si ruedan
Mejor tu sonrisa si muerde
Ay, mi hembra
Mi hembra
Mijn Marsvrouw
En ik zweer dat als ik je gezicht zie, mijn ziel ontbrandt
En je haalt de zon tevoorschijn met je wimpers, de wereld bloeit op
En je laat een zakdoek vallen terwijl je loopt, mijn hand pakt het op zonder mij
Je hebt de meest frisse lach van alle fonteinen
Je bent de klank van het nest van mijn mussen
Je ruikt naar gras en je smaakt naar inkt en vlekken
Je bent de straal van mei, mijn letters, jouw crèmes, zingend in de auto
Wanneer we de stoelen bij elkaar schuiven, voel ik me zo onhandig
En je hebt omhelzingen bewaard die steden omarmen
Je hebt een kus van rijst en melk in de vallei
En je zegt dat je van Mars komt en weer
Zult terugkeren, kom op, dat je zult gaan
Maar soms, heel soms
Is wat er is, wat het lijkt
Soms lijkt het alsof je al bent vertrokken
Mijn vrouw
Mijn dappere dame kamt haar haar
De vlecht zoals de zeemeerminnen
En peddelt in het zand als je wilt
Oh, mijn vrouw
Je muntlippen staan je goed
Beter met de mijne als ze rollen
Beter je glimlach als ze bijt
Oh, mijn vrouw
Herinner je je nog toen de zonsopgangen begonnen?
Ik voel dat de ochtend ons sterker maakte
En daarna het rustige gesprek, tussen druppels, de kruimels deden hun deel
Daarna worden de stoelen bij elkaar geschoven, de stemmen vallen in slaap
En ik voel, de tranen vallen, maar ze hebben geen naam
En ik geloof dat ik je verwarring wegneem met een dans
Daarin schuilt de vrijheid
In niet opgeven om je meer te geven
Ik vind je leuk zoals je bent
Als jij hetzelfde voelt en wilt
Laten we vooruitgaan en tot het einde komen
Mijn vrouw
Mijn dappere dame kamt haar haar
De vlecht zoals de zeemeerminnen
En peddelt in het zand als je wilt
Oh, mijn vrouw
Je muntlippen staan je goed
Beter met de mijne als ze rollen
Beter je glimlach als ze bijt
Oh, mijn vrouw
Mijn vrouw
Escrita por: Alejandro Sanz