Schrödinger
A veces estoy vivo porque aún oigo los latidos de mi corazón
Porque conservo la razón, también el tino
Porque todavía respiro y percibo mi interior roto
Porque todavía suspiro siempre que miro tus fotos
Vivo porque grito contra mi almohada a oscuras
Y tirito por el frío del aliento de la luna
Vivo porque tú también y sé que de esto pecas
Estoy vivo porque siento, a secas
Desde rabia, incomprensión, dolor, nervios, tristeza pura
Hasta asco, desidia, desdén, angustia y amargura
Vivo porque mi pesar perdura
Y aún me hace falta escribir letras para poder escapar de mi locura
Vivo cansado, pero vivo, perdiendo los estribos
Y sintiéndome nativo del olvido
Soltando resoplidos porque el tiempo pasa lento
Y me siento en el sofá pensando que estoy muy jodido
Vivo porque lloro, sollozo hasta reventar
Estallo en veinte mil trozos, no me puedo levantar
Vivo porque caigo al pozo, juro que intento escalar
Mas tropiezo y veo esbozos de mi triunfo sin final
Todavía busco una salida, una maldita alternativa
Que me saque de esta celda derruida
Mezclo tinta con saliva para practicar terapia
Y es por esto que pienso que formo parte de la vida
Hay un problema respecto a mis sentimientos
Unas veces estoy vivo y otras veces estoy muerto
Dos caras de un espejo en mi conciencia, no te miento
No sabré cuál es mi estado si no miro en mis adentros
Hay un problema respecto a mis sentimientos
Unas veces estoy vivo y otras veces estoy muerto
Dos caras de un espejo en mi conciencia, no te miento
No sabré cuál es mi estado si no miro en mis adentros
A veces estoy muerto porque mis arterias parecen desiertos
Mis ojos están abiertos pero yo no estoy despierto
Me hallo perdido en la nada oscura, os jura este mendigo
Que no tengo ya motivos y que por inercia sigo este camino
Muerto porque estoy en un vacío existencial
En un hastío demencial, ya no puedo más, tío
Mis ojeras van gritando que estoy mal
Qué coño mal, estoy fatal, cada paso es un desafío
Ya no siento frío, ni calor, ni amor, ni odio
Mi lápiz ya se rompió y no escribiré más episodios
No me agobio, ni disfruto, vago como un alma en pena
Mucho llovió, estoy de luto por la sangre de mis venas
Apenas hay ganas de na', sin hambre ni saciedad
Observo mi voluntad repleta de suciedad
La dejo marchar a otro lugar, ya no la quiero
Ahora soy otro cadáver y mi cama es mi agujero
Mi colchón me abraza como si fuera mi nicho
Ya lo he dicho, paso todas las noches mirando al techo
No noto nada en mi pecho, sigo hablando por capricho
Y veo a la Parca hurgando entre mis sombras, al acecho
¿Para qué salir de aquí si yo ya todo lo vi?
Si voy por la calle, la gente está viendo a un zombi
Ya no siento nada, ni soy débil, ni soy fuerte
Y es por esto que pienso que formo parte de la muerte
Hay un problema respecto a mis sentimientos
Unas veces estoy vivo y otras veces estoy muerto
Dos caras de un espejo en mi conciencia, no te miento
No sabré cuál es mi estado si no miro en mis adentros
Hay un problema respecto a mis sentimientos
Unas veces estoy vivo y otras veces estoy muerto
Dos caras de un espejo en mi conciencia, no te miento
No sabré cuál es mi estado si no miro en mis adentros
A veces vivo porque sé que hay algo más
No estoy vacío, estoy lleno de soledad
A veces muero porque todo me da igual
Porque camino sin rumbo y se me olvida respirar
A veces vivo, porque te recuerdo a ti
A veces muero, porque no sé qué hago aquí
A veces me debato entre estar cuerdo o ser feliz
Bah, qué más da cómo esté si siempre llego al mismo fin
Schrödinger
Soms ben ik levend omdat ik nog de slagen van mijn hart hoor
Omdat ik mijn verstand bewaar, ook mijn gevoel
Omdat ik nog adem en mijn gebroken binnenkant voel
Omdat ik nog zucht telkens als ik naar je foto's kijk
Ik leef omdat ik in het donker tegen mijn kussen schreeuw
En ik bibber van de kou van de adem van de maan
Ik leef omdat jij dat ook doet en ik weet dat je hierin zondigt
Ik ben levend omdat ik voel, simpelweg
Van woede, onbegrip, pijn, zenuwen, pure verdriet
Tot walging, desinteresse, minachting, angst en bitterheid
Ik leef omdat mijn verdriet aanhoudt
En ik moet nog steeds teksten schrijven om te ontsnappen aan mijn gekte
Ik leef moe, maar ik leef, terwijl ik de controle verlies
En me als een vergeten ziel voel
Ik laat zuchten ontsnappen omdat de tijd langzaam verstrijkt
En ik zit op de bank te denken dat ik er slecht aan toe ben
Ik leef omdat ik huil, snik tot ik ontplof
Ik barst in twintigduizend stukken, ik kan niet meer opstaan
Ik leef omdat ik in de put val, ik zweer dat ik probeer te klimmen
Maar ik struikel en zie schetsen van mijn eindeloze overwinning
Ik zoek nog steeds een uitweg, een verdomde alternatieve
Die me uit deze verwoeste cel haalt
Ik meng inkt met speeksel om therapie te oefenen
En daarom denk ik dat ik deel uitmaak van het leven
Er is een probleem met mijn gevoelens
Soms ben ik levend en soms ben ik dood
Twee kanten van een spiegel in mijn geweten, ik lieg niet
Ik weet niet wat mijn toestand is als ik niet in mezelf kijk
Er is een probleem met mijn gevoelens
Soms ben ik levend en soms ben ik dood
Twee kanten van een spiegel in mijn geweten, ik lieg niet
Ik weet niet wat mijn toestand is als ik niet in mezelf kijk
Soms ben ik dood omdat mijn aderen op woestijnen lijken
Mijn ogen zijn open maar ik ben niet wakker
Ik ben verloren in de donkere leegte, deze bedelaar zweert
Dat ik geen redenen meer heb en dat ik dit pad uit inertie volg
Dood omdat ik in een existentiële leegte ben
In een krankzinnige verveling, ik kan niet meer, man
Mijn wallen schreeuwen dat het slecht met me gaat
Wat de hel, slecht? Ik ben vreselijk, elke stap is een uitdaging
Ik voel geen kou, geen warmte, geen liefde, geen haat
Mijn potlood is al gebroken en ik schrijf geen afleveringen meer
Ik voel me niet gestrest, noch geniet ik, ik dwaal als een ziel in pijn
Er is veel regen gevallen, ik ben in rouw om het bloed in mijn aderen
Bijna geen zin meer in iets, zonder honger of verzadiging
Ik zie mijn wil vol vuiligheid
Ik laat het naar een andere plek gaan, ik wil het niet meer
Nu ben ik een ander lijk en mijn bed is mijn gat
Mijn matras omarmt me alsof het mijn graf is
Ik heb het al gezegd, ik breng elke nacht door kijkend naar het plafond
Ik voel niets in mijn borst, ik blijf praten uit eigenzinnigheid
En ik zie de Dood tussen mijn schaduwen rommelen, op de loer
Waarom hieruit komen als ik alles al heb gezien?
Als ik op straat loop, kijkt de mensen naar een zombie
Ik voel niets meer, ik ben niet zwak, noch sterk
En daarom denk ik dat ik deel uitmaak van de dood
Er is een probleem met mijn gevoelens
Soms ben ik levend en soms ben ik dood
Twee kanten van een spiegel in mijn geweten, ik lieg niet
Ik weet niet wat mijn toestand is als ik niet in mezelf kijk
Er is een probleem met mijn gevoelens
Soms ben ik levend en soms ben ik dood
Twee kanten van een spiegel in mijn geweten, ik lieg niet
Ik weet niet wat mijn toestand is als ik niet in mezelf kijk
Soms leef ik omdat ik weet dat er iets meer is
Ik ben niet leeg, ik ben vol eenzaamheid
Soms sterf ik omdat het me niets kan schelen
Omdat ik doelloos loop en vergeet te ademen
Soms leef ik, omdat ik jou herinner
Soms sterf ik, omdat ik niet weet wat ik hier doe
Soms debateer ik tussen nuchter zijn of gelukkig zijn
Bah, wat maakt het uit hoe ik ben als ik altijd hetzelfde einde bereik