Golf Van Biskaje
De zee ging hoog, het schip bewoog
Stampend langs de hemelboog, steeds hoger en hoger
En dan weer diep, bij elke zwiep
Die trillend door het ijzer liep, steeds dieper en dieper
Ik stond met Arie op de brug, er was voor ons geen weg meer terug
De wereld was achter de rug, geschonden
Maar ergens in ons vuile bloed
School honger nog naar glans en gloed
Van wat door vreemde straten wroet, als zonde
De hemel zonk, de maan verdronk
Overal om ons heen weerklonk het stormen, o de stormen
Het beest brak uit, greep de schuit
Smeet hem terug en weer vooruit en gromde, oe hij gromde
En wij gromden net als hij, opgehitst door de razernij
Lachend om de woestenij, het bonzen
Want hoe het ook beukte op de plas
Tegen de boeg van de 'Deo Gratias'
Die ongetemde woede was de onze
Als jullie daar nog ergens zijn
Denk dan aan ons hier in de nacht
Ook al komen we nooit meer thuis
Er moet iemand zijn die wacht
We werden grauw van heb ik jou
Daar even stevig in mijn klauw, he zeeman, o zeeman
Je grote mond is nu verstomd
In zware golven kots en stront, he zeeman, o zeeman
Dat was het enige wat je hoorde, die stem die door je hersens boorde
Je woedend achterna zat door de scherven
Het leek wel of ie op ons kauwde
Het diep in onze smoelen stouwde
Dat we ooit in waanzin zouden sterven
Als jullie daar nog ergens zijn
Denk dan aan ons hier in de nacht
Ook al komen we nooit meer thuis
Er moet iemand zijn die wacht
Golf Van Biskaje
La mer montait, le navire tanguait
Frappant sous l'arc du ciel, toujours plus haut et plus haut
Et puis encore bas, à chaque coup
Qui vibrait à travers le fer, toujours plus profond et plus profond
Je me tenais avec Arie sur le pont, il n'y avait plus de retour pour nous
Le monde était derrière nous, blessé
Mais quelque part dans notre sang souillé
Ressentait encore la faim de brillance et d'éclat
De ce qui fouille dans des rues étrangères, comme un péché
Le ciel s'enfonçait, la lune se noyait
Partout autour de nous résonnait la tempête, oh les tempêtes
La bête s'est échappée, a saisi la barque
L'a renvoyée en arrière et encore en avant et grondait, oh il grondait
Et nous grondions comme lui, enflammés par la fureur
Riant de la fureur, le fracas
Car peu importe comment ça frappait sur l'eau
Contre la proue du 'Deo Gratias'
Cette colère indomptée était la nôtre
Si vous êtes encore là quelque part
Pensez à nous ici dans la nuit
Même si nous ne rentrons jamais chez nous
Il doit y avoir quelqu'un qui attend
Nous devenions gris de 'je t'ai eu'
Là, bien fermement dans ma griffe, eh marin, oh marin
Ta grande bouche est maintenant réduite au silence
Dans de lourdes vagues, vomi et merde, eh marin, oh marin
C'était la seule chose que tu entendais, cette voix qui perçait ton cerveau
Te poursuivant furieusement à travers les éclats
On aurait dit qu'elle nous mâchait
Que ça s'entassait au fond de nos gueules
Que nous allions mourir un jour dans la folie
Si vous êtes encore là quelque part
Pensez à nous ici dans la nuit
Même si nous ne rentrons jamais chez nous
Il doit y avoir quelqu'un qui attend