Otro Día Más
Son ya más de las seis cuando llega el despertar,
lleva hoy el mismo jersey, aunque algún llanto de más.
Tras limpiar un poco el polvo que ha quedado en el hogar,
limpia un poco su fracaso, y sus ganas de llorar...
Para ver cómo despierta tan alegre su pequeña,
"...si supieras vida mía, el día que nos espera..."
Y en su realidad verá crecer la ciudad,
y sus gentes en sus mundos irán y vendrán,
mientras ella, en su papel, seguirá viendo pasar
otro día menos en su vida, otro día más...
otro día más.
Fue el dolor quien le dio los consejos para amar,
a mirar al corazón, y jamás mirar atrás...
Pero a veces la injusticia se hace con todo el control,
y en la esquina del "Pokhara" puede vernos a los dos.
Yo bromeo con mi gente: "...esta tarde pago yo...",
mientras ella ve que algo va muriendo en su interior...
Y en su realidad verá crecer la ciudad,
y sus gentes en sus mundos irán y vendrán,
mientras ella, en su papel, seguirá viendo pasar
otro día menos en su vida, otro día más....
En su realidad verá crecer la ciudad,
y sus gentes en sus mundos irán y vendrán,
mientras ella, en su papel, seguirá viendo pasar
otro día menos en su vida, otro día más...
otro día más.
Weer een Dag Meer
Het is al meer dan zes als de wekker gaat,
heeft vandaag dezelfde trui aan, al is er wat meer gehuil.
Na een beetje stof te hebben weggeveegd in huis,
veegt ze ook een beetje haar falen weg, en haar zin om te huilen...
Om te zien hoe haar kleine zo vrolijk ontwaakt,
"...als je maar wist, mijn lief, wat voor dag ons te wachten staat..."
En in haar werkelijkheid zal ze de stad zien groeien,
en de mensen in hun werelden zullen komen en gaan,
terwijl zij, in haar rol, zal blijven zien voorbijgaan
weer een dag minder in haar leven, weer een dag meer...
weer een dag meer.
Het was de pijn die haar de adviezen gaf om lief te hebben,
om naar het hart te kijken, en nooit achterom te kijken...
Maar soms neemt de onrechtvaardigheid de controle over,
en op de hoek van de "Pokhara" kunnen we ons beiden zien.
Ik maak grappen met mijn vrienden: "...vanmiddag betaal ik...",
terwijl zij ziet dat er iets in haar binnenste sterft...
En in haar werkelijkheid zal ze de stad zien groeien,
en de mensen in hun werelden zullen komen en gaan,
terwijl zij, in haar rol, zal blijven zien voorbijgaan
weer een dag minder in haar leven, weer een dag meer....
In haar werkelijkheid zal ze de stad zien groeien,
en de mensen in hun werelden zullen komen en gaan,
terwijl zij, in haar rol, zal blijven zien voorbijgaan
weer een dag minder in haar leven, weer een dag meer...
weer een dag meer.