Muelle de San Blas
Ella despidió a su amor el partió en un barco
en el muelle de San Blas, el juro que volvería
y empapada en llanto ella juro que esperaría
miles de lunas pasaron y siempre ella estaba
en el muelle esperando
muchas tardes se anidaron
se anidaron en su pelo y en sus labios uuh…
llevaba el mismo vestido y por si el volviera
no se fuera a equivocar los cangrejos le mordían
su ropaje, su tristeza y su ilusión
Y el tiempo se escurría y sus ojos se le llenaron
de amaneceres y del mar se enamoro
y su cuerpo se quedo en el muelle
Sola, Sola en el olvido
Sola, Sola con su espíritu
Sola, Sola con su amor el mar
Sola…en el muelle de San Blas
Su cabello se blanqueo pero ningún barco
a su amor le devolvía y en el pueblo le decían
le decían la loca del muelle de San Blas
Y una tarde de Abril la intentaron trasladar
al manicomio nadie la pudo arrancar y del
mar nunca jamás la separaron
Sola, Sola en el olvido
Sola, Sola con su espíritu
Sola, Sola con su amor el mar
Sola...
Sola, Sola en el olvido
Sola, Sola con su espíritu
Sola, Sola con su amor el mar
Sola...
Sola, Se quedo, se quedo hasta el fin
Sola, se quedo, se quedo sola
Con su amor y con el mar
Sola Se quedo, Sola se quedo hasta el fin
Sola, Se quedo, se quedo en el muelle
de San Blas
Mole van San Blas
Zij nam afscheid van haar liefde, hij vertrok met een schip
bij de mole van San Blas, hij beloofde dat hij terug zou komen
en doorweekt van verdriet, zwoer zij dat ze zou wachten
honderden manen gingen voorbij en altijd was zij daar
bij de mole, wachtend
veel middagen nestelden zich
nestelden zich in haar haar en op haar lippen uuh...
ze droeg dezelfde jurk en voor het geval hij terugkwam
zodat hij zich niet zou vergissen, de krabben bijten
in haar kleren, haar verdriet en haar hoop
En de tijd gleed voorbij en haar ogen vulden zich
met zonsopgangen en ze werd verliefd op de zee
en haar lichaam bleef bij de mole
Alleen, Alleen in de vergetelheid
Alleen, Alleen met haar geest
Alleen, Alleen met haar liefde, de zee
Alleen... bij de mole van San Blas
Haar haar werd wit, maar geen enkel schip
bracht haar liefde terug en in het dorp zeiden ze
zeiden ze de gekke van de mole van San Blas
En op een middag in april probeerden ze haar te verplaatsen
naar het gekkenhuis, niemand kon haar weghalen en van de
zee scheidden ze haar nooit meer
Alleen, Alleen in de vergetelheid
Alleen, Alleen met haar geest
Alleen, Alleen met haar liefde, de zee
Alleen...
Alleen, Alleen in de vergetelheid
Alleen, Alleen met haar geest
Alleen, Alleen met haar liefde, de zee
Alleen...
Alleen, Ze bleef, ze bleef tot het einde
Alleen, ze bleef, ze bleef alleen
Met haar liefde en met de zee
Alleen, Ze bleef, Alleen bleef ze tot het einde
Alleen, Ze bleef, ze bleef bij de mole
van San Blas