Fado Cravo
Fui de viela em viela
Numa delas, dei com ela
E quedei-me enfeitiçado
Sob a luz dum candeeiro
Estava ali o fado inteiro
Pois toda ela era fado
Arvorei um ar gingão
Um certo ar fadistão
Que qualquer homem assume
Pois confesso que aguardei
Quando por ela passei
O convite do costume
Em vez disso, no entanto
No seu rosto só vi pranto
Só vi desgosto e descrença
Fui-me embora amargurado
Era fado, mas o fado
Não é sempre o que se pensa
Ainda recordo agora
A visão, que ao ir-me embora
Guardei da mulher perdida
A pena que me desgarra
Só me lembra uma guitarra
A chorar penas da vida
Fado Cravo
Ik ging van steeg naar steeg
In een daarvan kwam ik haar tegen
En ik bleef betoverd staan
Onder het licht van een lantaarn
Daar was de fado in zijn geheel
Want zij was helemaal fado
Ik deed een bepaalde pose aan
Een soort fado-houding
Die elke man wel aanneemt
Want ik geef toe dat ik wachtte
Toen ik langs haar liep
Op de uitnodiging van de gewoonte
In plaats daarvan, echter
Zag ik alleen maar verdriet op haar gezicht
Alleen maar teleurstelling en wanhoop
Ik ging weg, vol bitterheid
Het was fado, maar de fado
Is niet altijd wat je denkt
Ik herinner me nog steeds
Het beeld dat ik meenam
Van de verloren vrouw
De pijn die me verscheurt
Herinnert me alleen aan een gitaar
Die huilt om de pijn van het leven