Fado da Balada
Conta uma linda balada
Que um rei, dum reino sem par
Ao ver morta a sua amada
Quis o seu seio honrar
E por molde, modelada
Depois de gasto um tesoiro
Nasceu a graça encantada
Duma taça toda d´oiro
E quando por ela bebia
Morto por se embriagar
Saudoso, triste sorria
Com vontade de chorar
Certa noite imaculada
À luz dum luar divino
Deixou a corte pasmada
E fez-se ao mar sem destino
No mar ansiando a graça
De com a morta se juntar
Bebeu veneno p´la taça
E atirou a taça ao mar
Ao seu seio não há nada
Que se possa igualar
Nem a taça da balada
Que jaz no fundo do mar
Fado da Balada
Dile a una hermosa balada
Que un rey de un reino sin par
Ver a su amada muerta
Quería que tu pecho honrara
Y por molde, modelado
Después de pasar un tesorero
Nació la gracia encantada
De una copa de vino
Y cuando bebió
Asesinado por emborracharse
Desaparecida, triste sonrisa
Quiero llorar
Una noche inmaculada
A la luz de una divina luz de luna
Dejaste el tribunal aturdido
Y se hizo hasta el mar sin destino
En el mar anhelando la gracia
Con los muertos para unirse
Bebió veneno para la copa
Y tiró la copa al mar
En tu seno no hay nada
Que puedes igualar
Ni la copa de baladas
Que se encuentra en el fondo del mar