Canto de Nadie
Milonga, estabas temblando
En mi corazón
Acurrucadita como un niño
Acostumbrado al dolor
Carne de otras milongas, vos sos
Canto de nadie
Y en el mismo aire
Te crecen dos alas de consolación
Llena de hondos silencios
Memoria cruel del amor
Sos mi flor de cartón
Rosa entregada con cada canción
Milonga, aquí en la guitarra
Estrujándola
Hay una mano blanca
Que viola y arranca tu rosa y se va
Fue tan fácil robarte esa flor
Que ni la mira
La huele y la tira
Sus ansias suspiran por otra mejor
Muñequita de alambre
Tu emocionada canción
No es más que una ilusión
Sangre sin hambre, dolor sin dolor
Gajito de enredadera
Milonga fiel
Ya no hay quien te quiera
No es de primavera tu flor de papel
Zang van Niemand
Milonga, je trilde
In mijn hart
Kruipend als een kind
Gewend aan de pijn
Vlees van andere milonga's, jij bent
Zang van niemand
En in dezelfde lucht
Groeit er een paar vleugels van troost
Vol diepe stiltes
Wrede herinnering aan de liefde
Jij bent mijn kartonnen bloem
Roos gegeven met elk lied
Milonga, hier op de gitaar
Er wordt in geknepen
Er is een witte hand
Die je roos bespeelt en weer weggaat
Het was zo makkelijk om die bloem van je te stelen
Dat ze niet eens kijkt
Er aan ruikt en het weggooit
Haar verlangens zuchten om een betere
Popje van draad
Je oprechte lied
Is niet meer dan een illusie
Bloed zonder honger, pijn zonder pijn
Takje van een klimop
Trouw milonga
Er is niemand meer die van je houdt
Je papieren bloem is niet van de lente
Escrita por: Alfredo Zitarrosa