Diez Décimas de Saludo Al Pueblo Argentino
Allá en mi pago hay un pueblo
Que se llama no-me-olvides
Quien lo conozca que cuide
Su recuerdo como gema
Porque hay olvidos que queman
Y hay memorias que engrandecen
Cosas que no lo parecen
Como el témpano flotante
Por debajo son gigantes
Sumergidos, que estremecen
Mi pueblo es un mar sereno
Bajo un cielo de tormenta
Laten en su vida lenta
Los estrépitos del trueno
Pudo engendrar en su seno
Las montoneras de otrora
Y cuando llegue la hora
Mañana, también podrá
Clavar a su voluntad
Mil estrellas en la aurora
No hay cosa más sin apuro
Que un pueblo haciendo la historia
No lo seduce la gloria
Ni se imagina el futuro
Marcha con paso seguro
Calculando cada paso
Y lo que parece atraso
Suele transformarse pronto
En cosas que para el tonto
Son causa de su fracaso
Mi pueblo no es argentino
Ni paraguayo, ni austral
Se llama pueblo oriental
Por razón de su destino
Pero recorre el camino
De sus hermanos amados
El de tantos humillados
El de América morena
La sangre de cuyas venas
También late en su costado
Mi pueblo no estuvo ausente
Ni mucho menos de espaldas
A la trágica y amarga
Historia del continente
Fuimos un balcón al frente
De un inquilinato en ruinas
-El de América latina
Frustrada en malos amores-
Cultivando algunas flores
Entre Brasil y Argentina
Pero mucho no duraron
Las flores en el balcón
El rosquero y su ambición
Imprudente, las cortaron
Y fueron las mismas manos
Que arruinaron el vergel
Las que acabaron con él
Las que hoy muestran, codiciosas
En vez del ramo de rosas
Unas flores de papel
No falta el bobalicón
Nostálgico del jardín
Pero entre todos el ruin
Es el que trajo al ladrón
Ese no tiene perdón
Si protegen sus ganancias
La decencia y la ignorancia
Del pueblo, son sus amores
No encuentra causas mejores
Para comprarse otra estancia
Ese sí, no es oriental
Ni gringo, ni brasilero
Su pasión es el dinero
Porque es multinacional
Mentiroso universal
Desde que vino hernandarias
Piensa en sus cuentas bancarias
Ponderando a los poetas
Que hacen con torpes recetas
Canciones estrafalarias
Así pues, no habrá camino
Que no recorramos juntos
Tratamos el mismo asunto
Orientales y argentinos
Ecuatorianos, fueguinos
Venezolanos, cuzqueños
Blancos, negros y trigueños
Forjados en el trabajo
Nacimos de un mismo gajo
Del árbol de nuestros sueños
Y ahora reciban, señores
Un saludo fraternal
Dice mi pueblo oriental
Ya vendrán tiempos mejores
Cifra de nuestros amores
Poncho patria en el espanto
De mi pueblo y sus quebrantos
No les puedo conversar
Solo les quise entregar
Su corazón con mi canto
Tien Décima's van Groet aan het Argentijnse Volk
Daar in mijn dorp is er een volk
Dat niet-vergeten heet
Wie het kent, moet het koesteren
Als een kostbare steen
Want er zijn vergeten dingen die branden
En er zijn herinneringen die groot maken
Dingen die dat niet lijken
Als de drijvende ijsberg
Onder water zijn ze reusachtig
Ondergedoken, die doen beven
Mijn dorp is een kalme zee
Onder een stormachtige lucht
Klopt in zijn trage leven
De donderslagen van de donder
Kon in zijn schoot voortbrengen
De opstanden van weleer
En wanneer het uur komt
Morgen, kan het ook
Op zijn wil
Duizend sterren in de dageraad steken
Er is niets zo zonder haast
Als een volk dat geschiedenis schrijft
Het laat zich niet verleiden door glorie
En kan de toekomst niet voorstellen
Het marcheert met een zekere stap
Berekenend elke stap
En wat als achterstand lijkt
Verandert vaak snel
In dingen die voor de domme
De oorzaak van zijn falen zijn
Mijn volk is niet Argentijns
Niet Paraguayaanse, niet Australisch
Het heet oosters volk
Vanwege zijn bestemming
Maar het loopt de weg
Van zijn geliefde broeders
Die van zoveel vernederden
Die van bruin Amerika
Het bloed van wiens aderen
Ook klopt in zijn zij
Mijn volk was niet afwezig
En zeker niet met de rug
Naar de tragische en bittere
Geschiedenis van het continent
We waren een balkon aan de voorkant
Van een vervallen huurwoning
-Die van Latijns-Amerika
Teleurgesteld in slechte liefdes-
Bloeiende wat bloemen
Tussen Brazilië en Argentinië
Maar ze duurden niet lang
De bloemen op het balkon
De rozenverkoper en zijn ambitie
Onvoorzichtig, sneden ze af
En het waren dezelfde handen
Die de tuin verwoestten
Die het beëindigden
Die vandaag, hebzuchtig
In plaats van de rozenbos
Papieren bloemen tonen
Er ontbreekt de domme
Nostalgisch voor de tuin
Maar onder allen is de schoft
Degene die de dief bracht
Die heeft geen vergeving
Als hij zijn winsten beschermt
De fatsoenlijkheid en de onwetendheid
Van het volk, zijn zijn liefdes
Vindt geen betere redenen
Om zich een ander verblijf te kopen
Die is zeker geen oosterling
Geen gringo, geen Braziliaan
Zijn passie is geld
Want hij is multinationaal
Universele leugenaar
Sinds Hernandarias kwam
Denkt hij aan zijn bankrekeningen
Looft de dichters
Die met onhandige recepten
Bizarre liedjes maken
Dus zal er geen weg zijn
Die we niet samen bewandelen
We behandelen hetzelfde onderwerp
Oosters en Argentijnen
Ecuadorianen, vuurlanders
Venezolanen, Cuzcoanen
Witten, zwarten en bruinlingen
Gesmeed in het werk
We zijn geboren uit dezelfde tak
Van de boom van onze dromen
En nu ontvangen jullie, heren
Een broederlijke groet
Zegt mijn oosters volk
Er komen betere tijden
Cijfer van onze liefdes
Poncho vaderland in de schrik
Van mijn volk en zijn verdriet
Ik kan niet met jullie praten
Ik wilde alleen geven
Hun hart met mijn zang