Techos de Cartón
Que triste, se oye la lluvia
En los techos de cartón
Que triste vive mi gente
En las casas de cartón
Viene bajando el obrero
Casi arrastrando los pasos
Por el peso del sufrir
Mira que es mucho el sufrir
Mira que pesa el sufrir
Arriba, deja la mujer preñada
Abajo está la ciudad
Y se pierde en su maraña
Hoy es lo mismo que ayer
Es su vida sin mañana
Ahí cae la lluvia
Viene, viene el sufrimiento
Pero si la lluvia pasa
¿Cuando pasa el sufrimiento?
¿Cuando viene la esperanza?
Niños color de mi tierra
Con sus mismas cicatrices
Millonarios de lombrices
Y, por eso
Que tristes viven los niños
En las casas de cartón
Que alegres viven los perros
Casa del explotador
Usted no me lo va a creer
Pero hay escuelas de perros
Y les dan educación
Pá que no muerdan los diarios
Pero el patrón
Hace años, muchos años
Que está mordiendo al obrero
Oh, oh, uhum, uhum
Que triste se oye la lluvia
En las casas de cartón
Que lejos pasa la esperanza
En los techos de cartón
Kartonnen Daken
Wat treurig, de regen klinkt
Op de kartonnen daken
Wat treurig leeft mijn volk
In de huizen van karton
De arbeider komt naar beneden
Bijna slepend met zijn stappen
Door het gewicht van het lijden
Kijk, het lijden is veel
Kijk, het lijden weegt zwaar
Boven, laat de vrouw zwanger
Beneden is de stad
En verliest zich in zijn chaos
Vandaag is hetzelfde als gisteren
Is zijn leven zonder morgen
Daar valt de regen
Komt, komt het lijden
Maar als de regen voorbij is
Wanneer gaat het lijden voorbij?
Wanneer komt de hoop?
Kinderen van de kleur van mijn land
Met dezelfde littekens
Miljonairs van wormen
En daarom
Wat treurig leven de kinderen
In de huizen van karton
Wat vrolijk leven de honden
Huis van de uitbuiter
U gaat het niet geloven
Maar er zijn hondenscholen
En ze krijgen onderwijs
Zodat ze de kranten niet bijten
Maar de baas
Al jaren, heel veel jaren
Bijt de arbeider
Oh, oh, uhum, uhum
Wat treurig klinkt de regen
In de huizen van karton
Hoe ver de hoop voorbij gaat
Op de kartonnen daken