Zapatos de Mi Conciencia
Lo que digo en este canto
Es la historia de un encuentro
Que tuve con un anciano
Y su antigua poesía
Las dos rosas de sus manos
Me dijo llegar temprano
Es ver las cosas de frente
Y además te queda tiempo
Para mirarlas dos veces
Al ver al viejo descalzo
Quise darle mis zapatos
Y me dijo "no hace falta"
Lo que importa es tu conciencia
No es importante el ropaje
Sino distinguir a fondo
Los que van comiendo dioses
Y defecando demonios
Si tu vas por un camino
Te gritan de lado y lado
Más no detengas tu marcha
Tan solo para escucharlos
Siempre encontrarás la altura
En que todos puedan verte
Y en la que puedas inclinarte
Sin peligro de caerte
Zapatos de mi conciencia
Mal que bien me van llevando
Zapatos de mi conciencia
El viejo tenía la piel
Marcada por latigazos
Pues la miseria de ayer
Seguía saliéndole al paso
Y contó que en su pasado
No quiso ser Dios, no héroe
En los dioses nadie cree
Y a los héroes le condenan
A convertirse en estatuas
Que ante las aves dan pena
De verdad que las estatuas
Bajo las aves dan pena
Zapatos de mi conciencia
Mal que bien me van llevando
Zapatos de mi conciencia
Zapatos de mi conciencia
Mal que bien me van llevando
Zapatos de mi conciencia
Schoenen van mijn Geweten
Wat ik zeg in dit lied
Is het verhaal van een ontmoeting
Die ik had met een oude man
En zijn oude poëzie
De twee rozen in zijn handen
Hij zei: kom vroeg aan
Is de dingen recht in de ogen kijken
En bovendien heb je tijd
Om ze twee keer te bekijken
Toen ik de oude man zonder schoenen zag
Wilde ik hem mijn schoenen geven
En hij zei: "dat is niet nodig"
Wat telt is je geweten
Het gaat niet om de kleren
Maar om echt te onderscheiden
Wie de goden oppeuzelen
En demonen uitpoepen
Als je op een pad loopt
Schreeuwen ze van links en rechts
Maar stop je gang niet
Slechts om naar hen te luisteren
Je zult altijd de hoogte vinden
Waar iedereen je kan zien
En waar je je kunt buigen
Zonder het gevaar te vallen
Schoenen van mijn geweten
Ze dragen me, hoe dan ook
Schoenen van mijn geweten
De oude man had een huid
Gemarkeerd door zweepslagen
Want de ellende van gisteren
Volgde hem nog steeds op de hielen
En hij vertelde dat hij in het verleden
Geen God, geen held wilde zijn
In de goden gelooft niemand
En helden worden veroordeeld
Om standbeelden te worden
Die voor de vogels treurig zijn
Echt, de standbeelden
Onder de vogels zijn treurig
Schoenen van mijn geweten
Ze dragen me, hoe dan ook
Schoenen van mijn geweten
Schoenen van mijn geweten
Ze dragen me, hoe dan ook
Schoenen van mijn geweten