Zamba De Resurrecion
Mia es la voz que lo canta,
y es por sentir que me atrevo.
Con las raices que tantos olvidan,
persiguiendo foráneos modelos.
Tradiciones del país.
que forjaron aquellos.
En fortines aguantando
el malón traicionero.
Que bien describe José Hernandez,
en su Martín Fierro
Digo en la zamba que hasta mí
trajo, este guitarrero.
Hoy, que en toda su extensión
la patria está alambrada
desheredados gauchos e indios
empobrecidos reencarnan.
Y con toda su ansiedad
por poseer lo que aquellos,
mueven la rueda del escolazo
y el condenable escapismo siniestro
Que me describe en su cotidiano
plato de alimento.
Miente la historia
digo en la zamba de este guitarrero.
Zamba que resurrección
te darán criollas guitarras
Yo mis decires dejo contigo,
para honra de la raza.
A las raices restará olvido,
quien guste entonarla.
Como yo mismo
y sin perseguirme,
me he atrevido a hacer.
Zamba Van de Opstanding
Mijn stem is de zang die het brengt,
en het is omdat ik voel dat ik durf.
Met de wortels die velen vergeten,
achtervolgend vreemde modellen.
Tradities van het land,
gevormd door hen die kwamen.
In forten volhardend
tegen de verraderlijke aanval.
Die goed beschrijft José Hernandez,
in zijn Martín Fierro.
Ik zeg in de zamba die tot mij
bracht, deze gitarist.
Vandaag, dat in zijn volle omvang
het vaderland omheind is,
vergeten gaucho's en indianen
herboren in armoede.
En met al hun verlangen
om te bezitten wat zij hadden,
draaien ze het wiel van de klap
en de verdoemde sinistere ontsnapping
Die me beschrijft in zijn dagelijkse
bord van voedsel.
De geschiedenis liegt,
zeg ik in de zamba van deze gitarist.
Zamba van de opstanding,
je zult krijgen van Creoolse gitaren.
Ik laat mijn woorden bij jou,
ter ere van het ras.
Aan de wortels zal vergeten blijven,
wie het wil zingen.
Zoals ik zelf
en zonder me te achtervolgen,
heb ik gedurfd om het te doen.