Fausto
Tan azul como lo eran mis ojos ayer
El cielo me negara de su gloria
Y aunque se que ate con cadenas mi libertad
No llores mi rosa negra...
No aspiro a encontrar la paz
Negro mi corazón, aun gélido
Fragua del dolor de tu amor
Y un triste final
Se quiebra como el cristal
Crucé los caminos del alma
Por ver lejos del cielo el lugar
Donde caen tus lágrimas
Pérfida sed que me ha anclado a él
Entre el fuego y mi fe
Sigo los pétalos, la puerta negra de mi bálsamo
Donde vuelvo a llorar contigo
Mi delirio dormido en tus brazos...
Pacté mi perdición
Naciendo en mi las alas de un ángel y éste silencio
Del mal que inunda mi corazón
Aun gélido
Fragua de este dolor por tu amor y un triste final
Se quiebra como el cristal
Crucé los caminos del alma
Por ver lejos del cielo el lugar
Donde caen tus lágrimas
Tan azul como lo eran mis ojos ayer
El cielo me alejara de su gloria
En mi piel hay huellas que no borrare jamas
Por ella, mi vida entera...
No aspiro a encontrar la paz
Crucé los caminos del alma
Por ver lejos del cielo el lugar
Donde caen tus lágrimas
Por ver... donde caen tus lágrimas
Fausto
Zo blauw als mijn ogen gisteren waren
De lucht ontzegt me zijn glorie
En hoewel ik weet dat ik mijn vrijheid met ketens heb gebonden
Huil niet, mijn zwarte roos...
Ik streef er niet naar om de vrede te vinden
Zwart is mijn hart, nog steeds ijskoud
Smeedsel van de pijn van jouw liefde
En een treurig einde
Verbreekt als glas
Ik heb de wegen van de ziel gekruist
Om ver van de hemel de plek te zien
Waar jouw tranen vallen
Perverse dorst die me aan hem heeft vastgeketend
Tussen het vuur en mijn geloof
Volg ik de bloemblaadjes, de zwarte deur van mijn balsem
Waar ik weer met jou huil
Mijn delirium in jouw armen...
Ik heb mijn ondergang bezegeld
Met de vleugels van een engel die in mij zijn geboren en deze stilte
Van het kwaad dat mijn hart overspoelt
Nog steeds ijskoud
Smeedsel van deze pijn om jouw liefde en een treurig einde
Verbreekt als glas
Ik heb de wegen van de ziel gekruist
Om ver van de hemel de plek te zien
Waar jouw tranen vallen
Zo blauw als mijn ogen gisteren waren
De lucht zal me van zijn glorie verwijderen
Op mijn huid zijn sporen die ik nooit zal wissen
Voor haar, mijn hele leven...
Ik streef er niet naar om de vrede te vinden
Ik heb de wegen van de ziel gekruist
Om ver van de hemel de plek te zien
Waar jouw tranen vallen
Om te zien... waar jouw tranen vallen