Nunca Más
Ay de aquél... Qué será del que arrastra y no puede soltar
Cuando el amor le quema
Ay de aquél... Callará para honrar lo que escribe mientras soñando espera
Sigue buscando entre puentes de cristal, a pesar de todo
Ay de mí que será
Entre barro y escombros sigo guardando su luz
Y aunque quiero apagarla harto de sufrir este sinvivir
Es como arrancarme el alma
Vivo preso en su recuerdo, porque el olvidar aún me duele más
Sin él no quedaría nada
Extraño viajero que hoy a mi puerta llamas
Destierra mis miedos y háblame, háblame
Lejano recuerdo de un corazón delator
¡No, no vuelvas nunca más!
¡Nunca más!
Resucítame, llévame sin miedo
Seguro que
Aún se acordará de mí
Cuervo negro, lleva este corazón
Donde solo ella pueda escuchar mi voz
Y entregándolo después al viento
Dile que el mundo sabrá que yo
No me rendiré nunca más
¡Nunca más!
Demonio del Cielo, me aferraré a tus llamas
Si a cambio primero me devuelves mi corazón
Amores, anhelos... Cuentos de muerte y horror
Viví soñando y mírame, mírame
Desentiérrame, guíame despierto
Seguro que
Aún esperará por mí
Cuervo negro, lleva este corazón
Donde solo ella pueda escuchar mi voz
Y entregándolo después al viento
Dile que el mundo sabrá que yo
No me rendiré nunca más
¡Nunca más!
Y este verso también dáselo a ella
Que rompa el muro que me encierra
Que cada beso que dejamos ir
Vuelva a encontrarnos hoy, tan lejos de este frío
Cuervo negro, lleva este corazón
Donde solo ella pueda escuchar mi voz
Y entregándolo después al viento
Dile que el mundo sabrá que yo
No me rendiré nunca más
¡Nunca más!
Nooit Meer
Ach diegene... Wat zal er worden van degene die sleept en niet kan loslaten
Wanneer de liefde hem verbrandt
Ach diegene... Hij zal zwijgen om te eren wat hij schrijft terwijl hij dromend wacht
Blijft zoeken tussen glazen bruggen, ondanks alles
Ach ik, wat zal er worden
Tussen modder en puin blijf ik zijn licht bewaren
En hoewel ik het wil doven, moe van het lijden van dit leven zonder leven
Is het als het uitrukken van mijn ziel
Ik leef gevangen in zijn herinnering, want vergeten doet nog meer pijn
Zonder hem zou er niets overblijven
Vreemde reiziger die vandaag aan mijn deur klopt
Verdrijf mijn angsten en praat met me, praat met me
Verre herinnering van een verraderlijk hart
Nee, kom nooit meer terug!
Nooit meer!
Weer tot leven brengen, neem me mee zonder angst
Zeker dat
Hij zich nog steeds mij zal herinneren
Zwarte raaf, breng dit hart
Waar alleen zij mijn stem kan horen
En geef het daarna aan de wind
Zeg dat de wereld zal weten dat ik
Nooit meer zal opgeven
Nooit meer!
Demon van de Hemel, ik zal me vastklampen aan jouw vlammen
Als je me eerst mijn hart teruggeeft
Liefdes, verlangens... Verhalen van dood en horror
Ik leefde dromend en kijk naar me, kijk naar me
Graaf me op, leid me wakker
Zeker dat
Hij nog steeds op me zal wachten
Zwarte raaf, breng dit hart
Waar alleen zij mijn stem kan horen
En geef het daarna aan de wind
Zeg dat de wereld zal weten dat ik
Nooit meer zal opgeven
Nooit meer!
En geef dit vers ook aan haar
Laat de muur die me opsluit breken
Dat elke kus die we lieten gaan
Ons vandaag weer samenbrengt, zo ver weg van deze kou
Zwarte raaf, breng dit hart
Waar alleen zij mijn stem kan horen
En geef het daarna aan de wind
Zeg dat de wereld zal weten dat ik
Nooit meer zal opgeven
Nooit meer!