La Esperanza Debida
La noche está tan clara.
No puedo perder nada.
Espero llegar...
Un viaje sin destino.
A las estrellas pido,
les pido valor,
que no se despierte el mar.
Les pido calor,
volverte a encontrar...
Cantaré hasta morir,
hasta verte sonreír.
Donde estés te cantaré sólo a ti.
No tengo más abrigo
que los años contigo.
Me llevo tu paz...
Las sombras del camino,
los diablos escondidos,
me han hecho escapar.
Vigilan mi voluntad.
Se la han dado al mar.
Me queda cantar...
Y cantaré hasta morir,
hasta verte sonreír.
Donde estés te cantaré sólo a ti.
De Verschuldigde Hoop
De nacht is zo helder.
Ik kan niets verliezen.
Ik hoop te arriveren...
Een reis zonder bestemming.
Aan de sterren vraag ik,
ik vraag om moed,
dat de zee niet ontwaakt.
Ik vraag om warmte,
om je weer te vinden...
Ik zal zingen tot ik sterf,
tot ik je zie glimlachen.
Waar je ook bent, ik zing alleen voor jou.
Ik heb geen andere schuilplaats
dan de jaren met jou.
Ik neem je rust mee...
De schaduwen van de weg,
de verborgen duivels,
have me doen vluchten.
Ze waken over mijn wil.
Ze hebben het aan de zee gegeven.
Ik kan alleen nog zingen...
En ik zal zingen tot ik sterf,
tot ik je zie glimlachen.
Waar je ook bent, ik zing alleen voor jou.