Madrugada de Alfama
Mora num beco de Alfama
e chamam-lhe a madrugada,
mas ela, de tão estouvada
nem sabe como se chama.
Mora numa água-furtada
que é a mais alta de Alfama
e que o sol primeiro inflama
quando acorda à madrugada.
Mora numa água-furtada
que é a mais alta de Alfama.
Nem mesmo na Madragoa
ninguém compete com ela,
que do alto da janela
tão cedo beija Lisboa.
E a sua colcha amarela
faz inveja à Madragoa:
Madragoa não perdoa
que madruguem mais do que ela.
E a sua colcha amarela
faz inveja à Madragoa.
Mora num beco de Alfama
e chamam-lhe a madrugada;
são mastros de luz doirada
os ferros da sua cama.
E a sua colcha amarela
a brilhar sobre Lisboa,
é como a estatua de proa
que anuncia a caravela,
a sua colcha amarela
a brilhar sobre Lisboa.
Madrugada van Alfama
Woont in een steegje van Alfama
en ze noemen het de ochtend,
maar zij, zo onstuimig,
weet niet eens hoe ze heet.
Woont in een zolderkamer
die het hoogste is van Alfama
en die de zon als eerste verwarmt
wanneer ze wakker wordt in de ochtend.
Woont in een zolderkamer
die het hoogste is van Alfama.
Zelfs niet in de Madragoa
kan iemand met haar wedijveren,
want van hoog in het raam
kust ze zo vroeg Lissabon.
En haar gele dekbed
maakt de Madragoa jaloers:
Madragoa vergeeft niet
dat anderen eerder opstaan dan zij.
En haar gele dekbed
maakt de Madragoa jaloers.
Woont in een steegje van Alfama
en ze noemen het de ochtend;
het zijn masten van gouden licht
de spijlen van haar bed.
En haar gele dekbed
dat schittert boven Lissabon,
is als het beeld van de boeg
dat de karveel aankondigt,
haar gele dekbed
dat schittert boven Lissabon.