Grito
Silêncio! Do silêncio faço um grito
E o corpo todo me dói
Deixai-me chorar um pouco
De sombra a sombra, há um Céu, tão recolhido
De sombra a sombra, já lhe perdi o sentido, ao Céu
Aqui me falta a luz
Aqui me falta uma estrela
Chora-se mais
Quando se vive atrás dela, e eu
A quem o céu esqueceu
Sou a que o mundo perdeu
Só choro agora, que quem morre já não chora
Solidão, que nem mesmo essa é inteira
Há sempre uma companheira
Uma profunda amargura
Ai, solidão quem fora escorpião
Ai, solidão e se mordera a cabeça, adeus!
Já fui para além da vida
Do que já fui tenho sede
Sou sombra triste
Encostada a uma parede, adeus
Vida que tanto duras
Vem, morte que tanto tardas
Ai, como dói
A solidão, quase loucura
Schreeuw
Zwijg! Van de stilte maak ik een schreeuw
En mijn hele lichaam doet pijn
Laat me even huilen
Van schaduw naar schaduw, er is een Hemel, zo ingetogen
Van schaduw naar schaduw, ik ben het al kwijtgeraakt, aan de Hemel
Hier ontbreekt het licht
Hier ontbreekt een ster
Je huilt meer
Als je erachteraan leeft, en ik
Degene die de hemel is vergeten
Ben degene die de wereld verloren heeft
Ik huil alleen nu, want wie sterft huilt niet meer
Eenzaamheid, die zelfs niet compleet is
Er is altijd een gezellin
Een diepe bitterheid
Oh, eenzaamheid wie had gedacht dat je een schorpioen was
Oh, eenzaamheid en als je jezelf in je hoofd bijt, vaarwel!
Ik ben al verder gegaan dan het leven
Van wat ik was heb ik dorst
Ik ben een treurige schaduw
Leunend tegen een muur, vaarwel
Leven dat zo lang duurt
Kom, dood die zo lang op zich laat wachten
Oh, wat doet het pijn
De eenzaamheid, bijna waanzin