Foi Deus
Não sei não sabe ninguém
Por que canto o fado
Neste tom magoado
De dor e de pranto
E neste tormento
Todo o sofrimento
Eu sinto que a alma
Cá dentro se acalma
Nos versos que canto
Foi Deus
Que deu luz aos olhos
Perfumou as rosas
Deu ouro ao Sol
E prata ao luar
Foi Deus
Que me pôs no peito
Um rosário de penas
Que vou desfiando
E choro a cantar
E pôs as estrelas no céu
E fez o espaço sem fim
Deu o luto as andorinhas
Ai e deu-me esta voz a mim
Se canto
Não sei o que canto
Misto de ventura
Saudade ternura
E talvez amor
Mas sei que cantando
Sinto o mesmo quando
Se tem um desgosto
E o pranto no rosto
Nos deixa melhor
Foi Deus
Que deu voz ao vento
Luz ao firmamento
E deu o azul as ondas
do mar foi Deus
Que me pôs no peito
Um rosário de penas
Que vou desfiando
E choro a cantar
Fez poeta o rouxinol
Pôs no campo o alecrim
Deu as flores à primavera
Ai e deu-me esta voz a mim
Het Was God
Ik weet het niet, niemand weet het
Waarom ik fado zing
In deze pijnlijke toon
Van verdriet en tranen
En in deze kwelling
Al het lijden
Voel ik dat de ziel
Hierbinnen tot rust komt
In de verzen die ik zing
Het was God
Die licht gaf aan de ogen
De rozen parfumeerde
Goud aan de zon gaf
En zilver aan het maanlicht
Het was God
Die me in de borst plaatste
Een rozenkrans van pijn
Die ik ga ontrafelen
En huilend zing
En de sterren aan de hemel plaatste
En de ruimte eindeloos maakte
Gaf de rouw aan de zwaluwen
Ai en gaf me deze stem
Als ik zing
Weet ik niet wat ik zing
Een mix van geluk
Verlangen, tederheid
En misschien liefde
Maar ik weet dat ik zing
Voel ik hetzelfde wanneer
Je een teleurstelling hebt
En de tranen op je gezicht
Maakt ons beter
Het was God
Die de stem aan de wind gaf
Licht aan de hemel
En blauw aan de golven
Van de zee, het was God
Die me in de borst plaatste
Een rozenkrans van pijn
Die ik ga ontrafelen
En huilend zing
Maakte de nachtegaal een dichter
Plaatste de rozemarijn in het veld
Gaf de bloemen aan de lente
Ai en gaf me deze stem.