Antigamente
Antigamente, era coito a Mouraria
Daquela gente
Condenada à revelia
E o fado ameno
Canção das mais portuguesas
Era o veneno
Pra lhes matar as tristezas
E a Mouraria
Mãe do fado doutras eras
Que foi ninho de Severas
Que foi bairro turbulento
Perdeu agora
Todo o aspecto de galdéria
Está mais limpa, está mais séria
Mais fadista cem por cento
Adeus tipóias
Com pilecas e viseiras
Adeus rambóias
E cafés de camareiras
Nada mais resta
Da moirama que deu brado
Do que a funesta
Lembrança do seu passado
E a Mouraria
Que perdeu em tempos idos
A nobreza dos sentidos
E o poder de uma virtude
Salvou ainda
Toda a graça que ela tinha
Agarrada à capelinha
Da Senhora da Saúde
Vroeger
Vroeger, was het coito in de Mouraria
Van die mensen
Veroordeeld tot de willekeur
En de fado zoet
Het meest Portugese lied
Was het vergif
Om hun verdriet te doden
En de Mouraria
Moeder van fado uit andere tijden
Die een nest was van Severas
Die een turbulente wijk was
Verloor nu alles
De uitstraling van een hoerenbuurt
Is schoner, is serieuzer
Meer fadista honderd procent
Vaarwel krukken
Met petten en vizieren
Vaarwel feesten
En cafés van serveersters
Er blijft niets meer over
Van de moirama die schreeuwde
Dan de fatale
Herinnering aan haar verleden
En de Mouraria
Die in vervlogen tijden
De nobelheid van de zintuigen verloor
En de kracht van een deugd
Redde nog steeds
Al haar charme die ze had
Vastgehouden aan de kapel
Van de Heilige Gezondheid