Carmencita
Chamava-se Carmencita
A cigana mais bonita
Do que um sonho, uma visão
Diziam que era a cigana
Mais linda da caravana
Mas não tinha coração
Os afagos e carinhos
Perdeu-os pelos caminhos
Sem nunca os ter conhecido
E andou buscando a ventura
Como quem anda à procura
De um grão de areia perdido
Numa noite, de luar
Ouviram o galopar
De dois cavalos fugindo
Carmencita, a linda graça
Renegando a sua raça
Foi atrás de um sonho lindo
Só esta canção magoada
Se envolve no pó da estrada
Quando passa a caravana
Carmencita, Carmencita
Se não fosses tão bonita
Serias sempre cigana
Carmencita
Ze heet Carmencita
De mooiste zigeunerin
Mooiere dan een droom, een visioen
Men zei dat ze de mooiste was
Van de hele karavaan
Maar ze had geen hart
De strelingen en de liefde
Verloor ze onderweg
Zonder ze ooit gekend te hebben
En ze zocht naar geluk
Als iemand die op zoek is
Naar een verloren korrel zand
Op een nacht, bij het maanlicht
Hoorden ze het galopperen
Van twee paarden die vluchtten
Carmencita, de mooie genade
Die haar afkomst verloochende
Achter een mooie droom aan
Alleen dit gekwetste lied
Verlies zich in het stof van de weg
Wanneer de karavaan voorbijtrekt
Carmencita, Carmencita
Als je niet zo mooi was
Zou je altijd zigeunerin zijn.