Casa Das Mariquinhas (vou Dar De Beber a Dor)
Foi no Domingo passado que passei
À casa onde vivia a Mariquinhas,
Mas está tudo tão mudado
Que não vi em nenhum lado
As tais janelas que tinham tabuinhas.
Do rés-do-chão ao telhado
Não vi nada, nada, nada
Que pudesse recordar-me a Mariquinhas,
E há um vidro pregado e azulado
Onde havia as tabuinhas.
Entrei e onde era a sala agora está
À secretária um sujeito que é lingrinhas,
Mas não vi colchas com barra
Nem viola, nem guitarra,
Nem espreitadelas furtivas das vizinhas.
O tempo cravou a garra
Na alma daquela casa
Onde às vezes petiscávamos sardinhas
Quando em noites de guitarra e de farra
Estava alegre a Mariquinhas.
As janelas tão garridas que ficavam
Com cortinados de chita às pintinhas
Perderam de todo a graça
Porque é hoje uma vidraça
Com cercadura de lata às voltinhas.
E lá pra dentro quem passa
Hoje é pra ir aos penhores
Entregar ao usurário umas coisinhas,
Pois chega a esta desgraça toda a graça
Da casa da Mariquinhas.
Pra terem feito da casa o que fizeram
Melhor fora que a mandassem pras alminhas,
Pois ser casa de penhores
O que foi viveiro d'amores
É idéia que não cabe cá nas minhas.
Recordações do calor
E das saudades. O gosto
Que eu vou procurar esquecer
Numas ginginhas,
Pois dar de beber à dor é o melhor,
Já dizia a Mariquinhas.
Huis van Mariquinhas (ik ga de pijn verdrinken)
Het was afgelopen zondag dat ik langsging
Bij het huis waar Mariquinhas woonde,
Maar alles is zo veranderd
Dat ik nergens kon vinden
Die ramen met de houten latten.
Van de begane grond tot het dak
Zag ik niets, niets, niets
Dat me aan Mariquinhas kon herinneren,
En er is een ruit die blauw en gebroken is
Waar die houten latten waren.
Ik ging naar binnen en waar de woonkamer was
Zat nu een man aan de bureau, zo mager als een lat,
Maar ik zag geen dekens met randen
Geen luit, geen gitaar,
Geen stiekeme blikken van de buren.
De tijd heeft zijn klauwen
In de ziel van dat huis gekrast
Waar we soms sardines aten
Wanneer Mariquinhas vrolijk was
Op avonden met gitaar en feest.
Die zo vrolijke ramen die er waren
Met gordijnen van stippenstof,
Hebben al hun charme verloren
Want het is nu een ruit
Met een metalen rand die draait.
En wie daar nu binnenkomt
Gaat naar de pandjeswinkel
Om wat spulletjes aan de woekeraar te geven,
Want deze ellende heeft al de charme
Van het huis van Mariquinhas verloren.
Als ze van het huis hebben gemaakt wat ze hebben gedaan
Was het beter geweest als ze het naar de zielen hadden gestuurd,
Want een pandjeshuis zijn
Wat ooit een liefdesnest was
Is een idee dat hier niet in mijn hoofd past.
Herinneringen aan de warmte
En de verlangens. De smaak
Die ik ga proberen te vergeten
Met wat likeur,
Want de pijn te verdrinken is het beste,
Dat zei Mariquinhas al.