Fria Claridade
No meio da claridade
Daquele tão triste dia
Grande, grande era a cidade
E ninguém me conhecia!
Então passaram por mim
Dois olhos lindos, depois
Julguei sonhar, vendo enfim
Dois olhos, como há só dois
Em todos os meus sentidos
Tive presságios de Deus
E aqueles olhos tão lindos
Afastaram-se dos meus
Acordei, e a claridade
Fez-se maior e mais fria
Grande, grande era a cidade
E ninguém me conhecia
Koude Helderheid
In het midden van de helderheid
Van die zo treurige dag
Was de stad zo groot, zo groot
En niemand kende mij!
Toen kwamen er voorbij
Twee mooie ogen, daarna
Dacht ik te dromen, eindelijk
Twee ogen, zoals er maar twee zijn
In al mijn zintuigen
Had ik voortekenen van God
En die mooie ogen
Verwijderden zich van de mijne
Ik werd wakker, en de helderheid
Werd groter en kouder
Was de stad zo groot, zo groot
En niemand kende mij.
Escrita por: Pedro Homem de Mello, José Marques do Amaral